Onbegrip van relaties en de slang die in zijn staart bijt

ouroboros

Een punt wat ik zolang als ik me herinner verkeerd heb begrepen is het punt van een relatie aangaan met een man. Ik kon maar niet op één lijn komen met het uitgangspunt van waarom ik een relatie aan zou gaan, ik raakte steeds opnieuw verstrikt in de ervaring van ‘vervulling’ en zien dat dit niet is waar een relatie voor is, en hierin de beslissing om het steeds opnieuw ‘dan maar alleen te doen’. Hier omheen heb ik een heleboel lagen van onbegrip en emotionele ervaringen gecreëerd in het steeds opnieuw proberen en weer stoppen van een relatie, door mij of door de ander, hoe dan ook, een stoppen van de relatie in plaats van een doorzetten en voortzetten. Hierin heb ik het punt gemist dat een relatie/overeenkomst er kan zijn om mezelf te ondersteunen. Ik kan het gebruiken als punt van motivatie om op te staan in en als mijn uiterste potentieel en ik kan, mag mezelf toestaan om mezelf te ondersteunen met de aanwezigheid van een ander. Niet omdat het ‘de enige manier is’ – als het er niet is – ik kan mezelf ondersteunen. Echter ik had het omgedraaid dat het er niet mag zijn omdat ik het niet als punt van vervulling wil laten bestaan en hierin ontzeg ik mezelf het punt van ondersteuning. Ondersteuning in het mezelf zien, het verantwoordelijkheid nemen voor mezelf in de reacties die opkomen, in het terughalen hiervan naar mezelf toe in plaats van de reacties als gedachten, gevoelens en emoties te projecteren en/of uit te leven op een ander. Ondersteuning in de motivatie om echt alles in mezelf op te pakken en in te zien, op te lossen door mezelf te vergeven.

Hierin ervaar ik nog een angst dat ik dit niet zou doen als een ander er niet zou zijn. En doordat ik steeds deze angst ervaar, ben ik steeds opnieuw niet werkelijk een relatie aangegaan en vond ik steeds opnieuw dat ik ‘deze angst zelf op moest lossen’, alleen. Dit kan echter ook juist binnen een relatie als overeenstemming in en als een overeenkomst met mezelf, dat ik mezelf ondersteun in het nemen van verantwoordelijkheid voor en als mezelf en hier vandaan sta als punt van ondersteuning voor de partner in dit principe van zelfverantwoordelijkheid. Dus feitelijk heb ik mijn angst gebruikt om iets ‘niet aan te gaan’ en zo de relatie met mezelf niet aan te gaan in en als een geloof dat ik niet met een ander mag zijn zolang deze angst in mij bestaat. Zo creëer ik een isolatie in en als mezelf van angst en ‘niet mogen’ welke resulteert in een mezelf niet onder ogen zien en dus geen volledige verantwoordelijkheid hoeven/willen nemen voor en als mezelf.

Deze isolatie manifesteert zich in en als mijn fysiek, in een tegenhouden, een afknijpen van de adem en/als expressie binnenin mezelf welke bij mij fysiek tot uitdrukking komt in een vasthouden van de ontlasting. Ik ben in conflict hierin wat ik fysiek heb gemanifesteerd waarin constant op de achtergrond een onbegrip aanwezig is in en als mezelf en hier omheen bouw ik enorm veel spanning op en vergroot ik het conflict binnenin mezelf in relatie tot mijn eigen fysiek.

Als zelfvergeving zelfbegrip inhoudt, zijn er in onbegrip, punten aanwezig die ik niet vergeven heb in en als mezelf en door het niet vergeven van en als mezelf, kom ik niet tot het begrip van en als mezelf en door het onbegrip in en als mezelf maak ik het onmogelijk om mezelf te vergeven aangezien ik mezelf niet volledig kan vergeven zolang ik mezelf niet volledig begrijp.

De slang bijt in zijn staart en draait kringetjes.

(De serie loopt door tot Day 307)
Uil forgive

Een relatie als overeenstemming en overeenkomst in en als het begrip van en als zelfondersteuning.

De zelfvergevingen spreek ik hardop uit terwijl ik de plekken in mijn lijf onderzoek waarin ik vasthoud en het conflict fysiek gemanifesteerd heb. Als ik werkelijk in mezelf zie en mezelf vergeef komen er emoties vrij en ervaar ik hoe de energie als lading afneemt van de ‘aangedane’ plek in mijn lichaam.

———————————————————————————————————————–

Masturbatie – van energetisch opladen tot fysieke expressie

Masturbatie en seks kunnen ondersteuning bieden in het proces om uit de geest, het fysiek in te wandelen. Het is een gebied waarop we allemaal deels of volledig geillusioneerd zijn in de geest dus een belangrijk onderwerp om te onderzoeken in zelf. Dit doe ik deels via het luisteren van wat interviews en het lezen van artikelen en van wat er gedeeld wordt in de groep hierover en verder vooral via het fysieke onderzoek in en met mezelf. In het begin, toen ik net begon met de Dip-Pro-cursus en participatie in Desteni, was er verwarring over het onderwerp seks en masturbatie: hoe zit het nu met seks, ‘mag’ het wel of niet, wanneer wel of niet, hoe dit uit te voeren, wanneer is het energetisch en wanneer is het fysiek? Ik heb veel boosheid ervaren omdat ik dingen verkeerd begrepen had en in mijn ogen ‘verkeerde keuzes’ had gemaakt; iets wat we feitelijk allemaal levens lang gedaan hebben aangezien we altijd keuzes gebaseerd hebben op wie we zijn bestaande in afscheiding in en als de geest in en als een illusie van ‘vrije keuze’ in plaats van het nemen van beslissingen in overweging van wat het beste is voor al het fysieke leven.

In eerste instantie heb ik 6-9 maanden (of misschien zelfs langer) geen of vrijwel geen seks met (toenmalige) partner en/of zelf gehad. Dit was in de startperiode waarin er onduidelijkheid in mij was hierover en dit is dan gelijk een mooie periode om onder ogen te zien hoe ik tegenover seks sta. Stel ik mezelf hier afhankelijk van op, wat betekent het in een relatie, waar baseer ik partnerkeuze op, is dit gerelateerd aan seks, wat zijn juist de weerstanden en/als angsten ten opzichte van seks, hoe heb ik seks verbonden aan een ‘speciale’ persoon, vind ik het wel makkelijk om geen seks te hebben etc.

Ik bemerkte dat ik geen seks meer wilde met een partner en hier fysiek ook niet toe in staat was zonder mezelf te beduvelen – als er geen duidelijkheid was in het startpunt in ieder zelf en ik hierdoor geen duidelijkheid had over het verloop van de relatie. En zonder seksuele interactie is hierin eenvoudiger zicht te krijgen omdat er veel minder fysieke afhankelijkheidservaringen aan elkaars lijven ontstaan die beslissingen kunnen beinvloeden. Dit is zowel praktisch voor zicht in een al bestaande relatie waar twijfel is over het startpunt van zelf en/of de ander als voor het beginnen van een nieuwe relatie welke in het startpunt van een agreement zal zijn.

In deze periode (na de stop) ben ik juist wel de masturbatie gaan ‘beoefenen’. Hierin stop ik eventueel opkomende plaatjes en/of pas ik hierop een zelfvergeving toe en onderzoek ik in mezelf wat er zoal aan eigenbelang omhoog komt in het willen hebben van seks/een orgasme. Wat ik vooral ondersteunend vind is het duwen door weerstanden heen voor/tijdens masturbatie. Dit doe ik door hardop zelfvergevingen uit te spreken. Een gedachte die met regelmaat omhoog is gekomen is ‘wat ben ik hier in godsnaam aan het doen’. Ook ben ik veel verdriet tegen gekomen ten aanzien van een partner in het verleden die ik zag als ‘die ene ware’ waarin ik het seksuele samenzijn als ‘perfect’ heb ervaren en waarin ik mijn seksuele expressie – ik spreek niet van zelfexpressie want ik was/ben nog niet werkelijk als zelf aanwezig – verbonden had aan een samenzijn met deze specifieke partner. En zo kon/kan ik tijdens seks hebben met mezelf, steeds een beetje van deze afhankelijkheid in/als de geest inzien, het verdriet omhoog laten komen, zelfvergeven, mezelf omarmen hierin. Na ieder samenzijn met mezelf ben ik meer aanwezig in het fysiek, er wordt vaak iets duidelijk ten aanzien van een punt gebonden aan seks en relaties, ik kan af en toe werkelijk ontspannen in mijn fysiek, ik ervaar mezelf als ‘wakkerder’. Een hulpmiddel als een vibrator vind ik prettig hierbij als een soort van massage van de vagina, welke ondersteunt om dieper in het bekken aanwezig te zijn en om de masturbatie meer fysiek te maken. Via dit beoefenen met mezelf kan ik langzaamaan de afhankelijkheid aan het hebben van een partner voor seks loslaten. Af en toe bemerk ik dat mijn lichaam zich gaat uitdrukken en dan wordt het verschil tussen energetisch en fysiek wat meer zichtbaar en fysiek voelbaar. Er komt minder verdriet omhoog, de weerstanden worden minder. Het wordt een fysieke ondersteuning van loslaten van spanning in het lichaam. En zo is het tegelijkertijd een mooie voorbereiding voor als er seks gaat plaatsvinden met een agreementpartner.

Dit is in het kort hoe ik mezelf ondersteun met beoefening van de fysieke masturbatie. Ik leg mezelf geen regels op hierin ten aanzien van hoe vaak ik het doe; ik kijk hierin naar hoe mijn fysiek is in het moment en ik push mezelf om het met enige regelmaat toe te passen. Echter een leidraad hierin kan zijn 2 a 3x per week.

Voor een ieder die zichzelf wil ondersteunen met het beoefenen van masturbatie is er veel informatie beschikbaar om te luisteren in de verschillende eqafe-series. Het participeren in plaatjes, gedachten, geluiden etc in de geest om de geestelijke opwinding te stimuleren dient gestopt te worden en kan onderzocht worden in zelf via schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie; tevens dient er geen stimulans via beelden, video’s en plaatjes van buitenaf gebruikt te worden. Het is jij met jezelf in en als je fysiek en eventueel een fysiek hulpmiddel ter fysieke stimulatie en in geen geval ter geestelijke stimulatie. Wees en wordt zelfoprecht hierin. Op deze manier zorg je ervoor dat je niet per definitie jezelf op gaat laden in de geest. Er zullen allicht energetische ervaringen omhoog komen, want het is een proces om de geest uit te wandelen, het fysiek in. Als je dit als je startpunt houdt, ter ondersteuning van jezelf om in en als het fysiek aanwezig te zijn/worden en hierin de participatie in de geest te stoppen, zelfvergeven, zelfcorrigeren in zelfoprechtheid dan zal de masturbatie een ondersteuning zijn in het proces om stapje voor stapje meer en meer fysiek aanwezig te zijn en allerlei geestelijke verbindingen ten aanzien van seks, op te ruimen.

Informatieve en gratis serie interviews:

Shocking Secrets of Masturbation – Introduction

Full shocking secrets of masturbation introduction

(Link Dag 435 Reis van ziel naar Leven)

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Speaking myself through the top of a headache and see further

female symbol

Some days ago I started to see how within the whole condition of my intestines there are related emotions towards an experience of inferiority of myself as a female towards males. It was still vague and very deep located in the body, and I was somehow aware of this experience always, but also because it was always ‘there’ so to speak, at the same time, I was not really aware of it that one of the dimensions of the tense in my intestine is related to this experience.

I spoke quite a lot of self-forgivenesses through the day and the point started to move, and I also felt it related to the liverfunction, as some kind of emotional suppression within myself which gives my liver a difficult time to do it’s job properly ( in energetic test-results it shows often that the liver need some support in the function of detoxification). However I felt I did not really move through. At night I had a chat with my buddy, and we discussed the point. She gave me some blogs of her where she had written out a similar point some time ago.

The next day my period started and I woke up with a slight headache on the background; I have this more often right before and/or at the beginning of the period; even so had my mother, it was actually the only thing that she complained about from what I remember as a child, and when here periods stopped because of the menopause, she has very seldom headaches anymore. This specific headache is started within the muscles on top of my shoulder (muscules trapezius), goes to the occiput-bones, and is also connected to some points within my large intestine where cramps are located. From what I understood from a tradionional chinese medicin practiser and also feel within my own body, is that the points are all located on the liver-meridian.

If I moved slowly and focussed on relaxing my shoulders and stopping the thinking every time, the headache was ‘bearable’, and I did my daily tasks in a slow way. I had a chat with Larry and I discussed some of this point with him, and still felt in this how I was not really able to move and express within this point, and actually felt myself sitting back – partly now because of the headache – within this experience of inferiority as a female towards a male (which is not an experience that I have particulair towards him, it is more general existing on the background within myself, which gives a sense of ‘control’ in the communication with a male).

So afterwards, I decided to read the blogs that my buddy send me. I read them out loud and in between I added self-forgiveness on the points I saw coming up within me, related to this point. Halfway the speaking of the blogs, the area in and around my intestines became warm, emotions came up, and I could speak myself through the top of the headache while speaking the self-forgiveness. I saw why it was not something that I could write myself easily, as it where points coming up that I had not really lived myself but more points that I was actually ‘holding myself back from’, as it are points that I had seen my mother participating in quite extremely, not so much in angryness as well in a direct giving up on herself on forehand, before even speaking to the male, in and as a starting point of ‘not being listened to’, and vice versa, my father was not an ‘angry’ person at all, but could have a particular stubborn way of expressing and/or actually not expressing. So most of these signs took more place in a ‘not expressing’ rather than in expressing through angryness and other emotional voiced words.

And for myself, I tried to keep myself away as much as possible from this ‘behaviour’ coming forward out of an experience of inferiority and ‘not being listened to’,  where in I do become angry when this experience is triggered, and so in reality this meant that I tried to keep myself away from a relationship with a male that really had a chance to succeed.

I will keep on investigating this point as this is only opening up, and share some more about it if and when a point comes up that I need to write out more specificly. So far this is a moment of witnessing for myself of how to speak myself through (the top of) a physical point with the speaking and reading out load of self-forgiveness which gives relieve of the physical pain/discomfort and support to let go the stored emotional energetic experience that gives the pain and discomfort. It is also a witnesssing of how blogs from others can assist and support in walking through points inside ourselves within sounding the self-forgiveness out loud for and within ourselves, even though the words might be slightly ‘personally different’ placed; the construct is basicly the same as a construct of the experience of female-inferiority against male-superiority which is widely lived, played out, constructed and build up within and as the mind-consciousness-system within and so in and as this world-system without.

Related blogs that I read out load:

Who I am in Relation to MEN as Patriarchs: DAY 130

Why Women Use Emotional Manipulation: DAY 131

Why Women become Submissive in Discussions with Males: DAY 132

Some self-forgiveness on the most prominent points coming up within and as my own memories related to this point:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel so powerless when and as I see my mother going into in what I perceive as a submissive attitude before she even started to speak about something with my father, and within this, starting to reject my mother in and as this behaviour, as I did not want to have something to do with what I saw and felt so powerless in, and so trying in and as rejecting, to keep myself away from this submission towards the male, in and as a belief that if I keep myself seperated from it, it could not really effect me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel really compassion for my mother in and this behaviour as what I saw as so hopeless unable to express herself and stand up, which is a feeling that I did not allow myself to really feel and stand up in, because I myself did not know how to express myself and stand up, and so, I rejected her and within this, seperated myself from this experience of hopelessness and desperation in and as belief in the incapability of expressing self and standing up.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience and so perceive myself as incapable of really directing myself in and as self-expression, while at the same time, I know and am aware of my capability to stand up in this, which gives and has given a friction and conflict within myself for so long, seperated in a vision of myself which is not compatible with how I am living myself within reality every day.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel hopelessly sad and suppressed when I see my father as what I perceive as ‘stuck within himself, not being able to express himself’, while I see as what I interpreted as the friction, stuckness and disempowerment on his face.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel stuck inside myself when and as I am not able to express myself looking at my father, which gives an experience of friction, stuckness and disempowerment within myself from which I believe I am not allowed to stand up in, because when I do stand up in this, I leave my father alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame my mother for the experience that I perceived within my father but actually was experiencing within myself, of feeling stuck, frictioned and disempowered.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to freeze inside whenever I hear the subtile manipulations and little nasty tonations and words between my parents which are build up inside and so find a way out, because of this incapability of open and frank self-expression with each other.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel deeply and endless sad because of an experience of being caught within this pattern between my parents, feeling unable to change anything within it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to wanted so badly that my parents had a ‘happy and open’ marriage and if this was not possible, that they then better could have a divorce so that this pattern could be broken through and that I did no longer need to sit in between.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see a divorce as the only option as solution for the problem to open up the situation in and as communication, and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have lived myself the ‘solution of leaving a relationship’ as the only way that I saw to solve the problem as opening up the situation, experienceing myself as unable to stay and open up myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘I am better of alone’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel myself caught in between my parents where in it even looks like that I enlarge the pattern.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that I enlarge the pattern between my parents, and within this, make myself, in and as this believe, responsible for their incapability to communicate effectively together.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make and feel myself responsible for what I see as their incapability to communicate effectively with each other, but when I asked my mother sometimes about it, she denied everything and said she had no problems at all with it, while at the same, in the rare moments that my father expressed himself openly in his dissatisfaction and disappointment about things in his life, first thing that my mother said was ‘don’t be so negative’, and so, the communication was suppressed immediately.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to suppress the communication with my mother by acting like ‘I am fine’ and by not really listening and or waving away her expression when she did express her dissatisfaction about little things in her life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to touch my fathers protectionmechanism as for me it feels like so much accumulation that it is almost imbearable and so, I should tiptoe around it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear what I perceive as the imbearable load of what my father is suppressing inside himself as emotions and feelings and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear myself the imbearable load of what I am suppressing inside myself as emotions and feelings, instead of seeing, realising, and understanding how only the suppressing and accumulation makes it unbearable as being ‘too much’, while walking it through one by one, it becomes something that I am able to do and actually that everyone is/will be able to do if the tools of how to do this are provided.

*

Next day my shoulders and neck feel like ‘having more space’ to move around, the headache is still gone, and also the few hours of menstruationpain in the belly that I often have at start, did not come up this month. The tension and delay in the large intestine is still here although there is a layer on top opening up a bit, which is a point I will keep on investigating for and within myself, layer after layer.

After finishing this blog, a very intense cramping pain is coming up inside my intestine, so I lay down on the floor, push soft but constant on the pain-point, hold my legs against my body crawling up to come deeper within my body and start investigating and applying self-forgiveness untill the cramp relieves, push through when the pain is unbearable, push and stay, push and stay, not giving up this time, because as Bernard says, when you cannot have it anymore, you have to push through, and so I do, it must be here, if there is a pain, there is something suppressed; until I see something of myself as who I am and within this, the cramping gives in, starts moving and releasing:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, in a moment of revenge (from which I do not have a direct memory, I can only see the direction within the experience which is from a very young age) choose between my father and mother, and within this, play them out against each other in and as my mind,  where in I try to hold on to my father and push anway my mother, but my father is gone, he is not here and because I have already choosen, I cannot go back, and so I have to protect myself in and as this ‘choice between’, caught within polarity in and as the mind, welcome to the evil.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I have made ‘the wrong choice’, where in I perceive, think and believe that I cannot go back, I don’t know how to go back, and so I keep on following this pattern my whole life, playing it out within relationships where in I every time again ‘choose’ for the male who is unavailable, ‘not here’ and leave the male who is staying next to me no matter what, where in I end up alone and within this creating an experience of eternal sadness – which I know now, is generating energy within myself – and for a long time blaming my mother for the whole set up within myself, because she is the only one that is still here and involved in it within myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel regret to not really see how my mother was always standing with me – with her ‘faults’ of course but she was here – because I turned away from her, looking for the one that was missing, believing that he must be somewhere, I felt ‘this love’ inside, I know ‘he loves me’, so where is he?

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not understand where he is and why he is not coming.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame my mother for not finding him, for pushing him/my father away, and so she has to ‘pay for it’, and so I push her away, even so as I blamed her for doing this – an eye for an eye – within and as my perceive and believe that she ‘did this to me’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not understand and believe that I did this to me, to my father and my mother in and as my mind; that I trapped myself within this fall, the fall of the mind in and as an eternal revenge.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to take my breath away in and as a moment of scare within myself for myself as who I am in and as revenge, in and as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to turn to my father in an undefined moment with my mother that I felt threathened by her, but he is not here, I cannot find him and so I have nowhere to go but to go into my mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ‘left alone’ by my father and from this, create an experience of fear to be left alone. (NB my father was physically present in my live but not really ‘here’ – as none of us – and able to open up).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think, perceive and believe that leaving brings a solution as safety, instead of seeing, realising and understanding, that within leaving, going into and as the mind, I make myself vulnerable for every manipulation in, as and of the mind and ‘loose my safety’ as being here, equal and one with and as the physical at the moment that I choose to leave where at the same time, from now on I need to ‘protect’ myself as who I am in and as this decision of leaving as what is not best for all, so I need to ‘keep on leaving’ to keep the pattern alive as protectionmechanism from seeing myself in the face.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to stay in and as the experience of fear of lost, because I choose to leave and lost myself within this in and as the physical within this one moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to forgive my father on forehand for everything and to blame my mother on forehand for everything and within this, giving my self-directivess away, creating separation and conflict within and without myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to keep looking for love outside myself that I perceived I lost once while searching for my father ‘to protect me’, instead of seeing, realising and understanding that it was an experience inside myself, reflecting with and as my father, and so looking outside myself is only seperating myself in and as projection on another human being, even if it happens as a very young child with my father, the principle is the same.

I commit myself to forgive myself the layers upon layers that I created within myself after taking my breath away, and correct myself evenso in and as stopping the revenge in the moment when it comes up, perhaps suppressed in and as a physical pain, investigating and forgiving it specific, until and where in I, slowly but surely, stand up, equal to who I am as the mind, to enable myself to become equal to and one with and as life in and as the physical as what is best for all as life.

I commit myself to stop leaving, to stay here and sort out myself.

To be continued within myself as the pain is moving and opening up a little.

Thank you.

Veno – Self Forgiveness – Male Ego

Veno – Self Forgiveness – Female Ego

enjoying the day

Desteni-I-Process-Lite

Desteni-I-Process-Pro

——————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Wat zou ik anders gedaan hebben? Praktische toepassing – Desteni

Open deur

Als ik terugzie in de verschillende relaties die ik gevormd heb, dan ben ik uit een aantal relaties gestapt, waarin ik had kunnen blijven; die zelfs veel potentie hadden om te ontwikkelen tot een stabiele, vreugdevolle agreement en samenwerking. Ik ben steeds op een punt weggegaan waarop ik weerstand ervoer, of juist een gevoel ‘miste’. Ik wist hierin niet hoe zelfverantwoordelijkheid te nemen, anders dan weggaan. Dit weggaan was mijn manier van verantwoordelijkheid nemen voor mezelf, als dat ik dacht dat ik niet ‘mocht’ blijven als ik een weerstand ervoer ergens naar een partner toe, of als ‘de gevoelens’ er niet (meer) waren. Nu ik langzaam leer zien dat dit de omgekeerde wereld betreft, zie ik steeds duidelijker hoe ik weggelopen ben op momenten waarin ik had kunnenblijven, om niet de situatie te veranderen, maar mezelf te veranderen binnen de situatie, en hierin de ‘relatie’ te veranderen, door zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn ervaringen als gevoelens en emoties, o.a weerstand. Al deze ervaringen gaan helemaal niet over de ander, maar over mezelf, en dus is er helemaal geen aanleiding om weg te gaan, maar juist om te blijven, zodat ik mezelf kan zien in de ervaring van weerstand. Alleen als ik mezelf toesta mezelf te zien in deze ervaring, ben ik in staat mezelf te vergeven en veranderen, en zo zal de ervaring naar de partner verdwijnen/veranderen. In en als deze benadering, is de relatie geen relatie, maar een agreement, een overeenkomst/overeenstemming tussen twee mensen die beslissen samen te wandelen in en als de praktische toepassing van zelfverantwoordelijkheid.

Hoe neem ik zelfverantwoordelijkheid in samenwerking met een andere persoon in een overeenkomst als nieuwe relatievorm?

Door hetgeen ik denk, geloof en ervaar als gevoelens en emoties, niet op de ander te projecteren, maar terug naar zelf te halen, te onderzoeken op oorzaak, triggerpunt (als hetgeen deze ervaring uitlokt), aard en verloop van de gedachte en/of ervaring, door middel van schrijven, en hierin het toepassen van zelfvergeving om mezelf te bevrijden van deze patronen in de geest zodat en waarna ik mezelf kan veranderen in de fysieke realiteit. Dit klinkt in theorie eenvoudig, maar in de praktijk komen de ervaringen zo automatisch en levensecht omhoog, dat ik denk en geloof dat dit ook echt is zoals ik het ervaar. In schrijven leer ik om mezelf in en als gewaarzijn te trainen, en zo te zien welke patronen ik in de geest gemanifesteerd heb en deze dus ook zo ‘uitleef’, denkende en gelovende ‘dit ben ik’.

Als iemand niet schrijft en niet bereid is tot schrijven, is iemand niet bereid zichzelf onder ogen te zien als wie hij/zij is geworden, bestaande in en als de geest. Als niet beiden hiertoe bereid zijn, is een agreement erg lastig, aangezien er niet zelfeerlijk gekeken wordt naar ‘wie ben ik’. En dus zal er geprojecteerd worden. Er zal sowieso geprojecteerd worden, maar dit kan worden ingezien en teruggehaald naar zelf, zodat het kan worden onderzocht, uitgeschreven, zelfvergeven en uiteindelijk gecorrigeerd in en als zelf, en zo in fysieke realiteit.

Dus, als ik weerstand ervaar, laten we zeggen, op een moment dat de ander mij benadert om bijvoorbeeld seks te hebben, en ik trek me automatisch terug en voel iets van ‘afkeer’, dan betekent dit dat ik me ergens afscheid van hetgeen ik zie in de ander, als iets wat ik onderdrukt heb in mezelf waarvan ik me afkeer. Ik heb dit niet onderzocht in mezelf, ik heb het onderdrukt en me ervan afgescheiden, vervolgens zie ik het terug in een benadering van de ander, dit triggert, ‘raakt’ deze afscheiding in mezelf, welke ik vervolgens projecteer op de ander in en als een ‘ervaring van afkeer’ naar de ander toe, welke resulteert in een fysiek terugtrekken, afwenden, afkeren van de ander.

Zo ben ik dus letterlijk fysiek weggegaan, en hoefde ik mezelf niet onder ogen te zien in deze ervaring van afkeer, waarin ik dus geloofde dat ik ‘afkeer’ ervoer van die ander, en ik dus geloofde dat ‘ik niet mocht blijven als ik afkeer ervoer van een ander’. dat vond ik oneerlijk.

Deze benadering is niet zelfeerlijk, niet zelfoprecht, want ik heb het niet terug gehaald naar zelf. Als ik werkelijk zelfoprecht de afscheiding gestopt heb in mezelf, kan en zal ik geen afkeer van een ander ervaren, dan is het stil in mij en sta ik gelijk, en ben ik in staat om gelijk te bewegen als mezelf, in samenwerking met een ander, en als er dan een beweging in mij ontstaat, onderzoek ik dit in mezelf. Dit is zelf-intimiteit, het onderzoeken van en als mezelf als wie ik ben (geworden) in de geest, in schrijven, en hierin het zelfvergeven en zelfcorrigeren van mezelf waarin ik langzaamaan, adem voor adem, schrijven voor schrijven, opsta als een menselijk wezen welke leeft en dus spreekt en handelt als wat het beste is voor iedereen, al het leven, voor mezelf als voor de partner. Geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dat is nogal een proces. Relaties ondersteunen hierin, aangezien de meeste relationele ervaringen in de basis zijn opgedaan in de relaties in huis tijdens het opgroeien, welke patronen omhoog gehaald worden door een partner. En dus ingezien kunnen worden, zodat ermee gewerkt kan worden.

Ik heb wel steeds in zelf gezien tijdens en na een relatie, en wist dat er een patronen waren welke ik in stand hield. Echter ik heb mezelf niet toegestaan te blijven en de patronen werkelijk fysiek door te wandelen. Ik had het gereedschap niet hiertoe. Ik zeg niet dat iedererelatiedie ik gehad heb, hiertoe geschikt was. Zeker niet, hierin had ik tevens een heleboel relaties helemaal niet hoeven starten zelfs. Echter een paar relaties waren heel passend, alleen was ikzelf niet in staat tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid, en dus kon ik niet instappen in een overeenkomst tot samenleven met een mannelijk wezen.

*

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb fysiek weg te gaan, uit een relatie te stappen zodra ik een ervaring van afkeer had, zogenaamd van de ander, maar in werkelijkheid een afkeer als afscheiding in en van mezelf, welke ik op deze manier niet werkelijk fysiek heb doorgewandeld, maar in plaats hiervan me heb teruggetrokken in en als de geest in een fysiek weggaan.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf terug te trekken in de geest, weg van de zichtbaarheid van de patronen in het fysiek, in plaats van de patronen in en als het fysiek door te wandelen en zo mezelf te vergeven en veranderen hierin, waarin in dit weggaan van de zichtbaarheid van de patronen in mij, de patronen natuurlijk niet ‘weg’ zijn, en dus manifesteer ik ze in mijn eigen fysiek, ik zet ze, ongezien, onbegrepen, ongerealiseerd, vast in mijn fysiek als een fysieke klacht, fysieke pijn en ongemak, waarin deze opeenstapelt bovenop de blauwdruk die hierin in mij aanwezig is en zo accumuleert, opbouwt, waarin vervolgens deze fysieke pijn en ongemak op zichzelf een rol gaan spelen, op gaan spelen en als ‘weerstand’ gaan fungeren op het moment dat ik opnieuw een relatie nader of instap, en dus feitelijk fungeren als sabotagemiddel om ooit nog mezelf te zien in en als praktische toepassing binnen een relatie.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zo te ontzien dat ik het ongeziene opsla in mijn fysiek bovenop de aanwezige blauwdruk, en toesta mezelf te saboteren met de ongeziene, opgeslagen patronen binnenin mijzelf, fysiek gemanifesteerd en samengesmolten, in plaats van het ongeziene onder ogen te zien en hierin mezelf te onderzoeken en bevrijden van de blauwdruk als beknellende relaties in en als de geest bewustzijn structuren welke zich gemanifesteerd hebben vanaf de geboorte.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb deze opslag te hebben versterkt door weg te gaan uit meerdere relaties en zo het patroon in meerdere lagen te manifesteren binnenin mij, in het fysiek en in de geest.

Als ik mezelf zie participeren in en als de gedachte dat ik geen relatie kan hebben, dat het me toch niet gaat lukken, met name op het moment dat ik de fysieke pijn en ongemak ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf saboteer met ongeziene, onbegrepen, ongerealiseerde patronen in en als de geest, opgeslagen in en samengesmolten met het fysiek, welke opspelen op een moment dat ik een stap in de richting zet tot onderzoeken van eventuele mogelijkheden tot het vinden van een wandelen in een agreement, waarin ik bij voorbaat al neig te stoppen met onderzoeken van mogelijkheden, niet een te beginnen, en dus blijf zitten in een niets doen. Ik stel mezelf ten doel, mezelf en mijn fysiek te ondersteunen, adem voor adem, in het moment, in wat zich aandient, en hier op deze manier doorheen te wandelen zonder projecties in de toekomst of koppelingen te maken met een gedachte over een agreement, en zo te wandelen in en als agreement met mezelf, onafhankelijk van of er wel of geen partner is en tegelijkertijd mezelf toestaand diverse mogelijkheden te onderzoeken.

Wordt vervolgd

Dag 395 – Reis van ziel naar Leven

Wat zijn gedachten, gevoelens en emoties en hoe beheersen we onszelf hierin? Onderzoek het voor jezelf: Desteni I Process-Lite

Start closing the backdoor:

Agreements – Redefining Relationships

———————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/