10. Making Love Visible – Het Zichtbaar maken van Liefde (deel 2)

Polen bos2

My Declaration of Principle – Mijn verklaring van Principes

10. Making Love Visible – through me not accepting/allowing anything less than my utmost potential, I support those in my life to reach their utmost potential, to love them as I have shown love to myself by gifting to me my utmost potential, the best life/living experience and show others as I have shown myself what it means to LIVE

10. Het Zichtbaar maken van Liefde – door zelf niets minder te accepteren / toe te staan dan mijn uiterste potentiëel, om hen lief te hebben zoals ik mijzelf liefde heb laten zien door mijzelf mijn uiterste potentiëeel te geven, het beste leven / de beste levende ervaring en om anderen te laten zien zoals ik mijzelf heb laten zien wat het betekent om te LEVEN.

In de afgelopen zes maanden heb ik alles gegeven wat ik in me had om in samenleven met een partner voor en als mezelf en hierin als voorbeeld, te leven wat het betekent om uiteindelijk niets minder dan het beste toe te staan in mezelf, in een ander en in mijn leefomgeving. Dit is niet zonder vallen en opstaan gebeurd en ging nog gepaard met veel in reactie ‘schieten’ van mijn kant. Echter door dit steeds te vergeven en corrigeren in en als mezelf en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in mijn reacties en leefsituatie, wordt langzaam zichtbaar wat dit inhoudt in praktische zin. En dan komt er een moment van loslaten zodat een ander de verantwoordelijkheid voor en als zelf kan gaan nemen en uitbreiden en zodat ik verantwoordelijkheid kan nemen voor mezelf in en als dit alleen staan. Als ik dit niet zou doen, zou ik het principe van zelfstandigheid te niet doen, in mezelf en in een ander.

11. No one can save you, save yourself – the realisation that the tools and principles of Desteni is the guide, but I must walk the path myself. We are here to assist and support each other in this process from Consciousness to Awareness/LIFE and what it means to live – but the process itself, where you are alone with yourself in your own Mind: is walked alone

11. Niemand kan jou redden, redt jezelf – de realisatie dat het gereedschap en de principes van Desteni de leidraad zijn, maar dat ik zelf het pad moet bewandelen. We zijn hier om elkaar te assisteren en ondersteunen in dit proces van Bewustzijn naar Gewaarzijn / LEVEN en wat het betekent om te leven – maar het proces zelf, waar je alleen bent met jezelf in jouw eigen Geest: wordt alleen gewandeld.

Aangezien ik een ander niet kan redden zoals in het 11e principe wordt genoemd en ik mezelf en mijn leven niet kan ‘ophangen’ aan een ander die in mijn leven is. Hierin wordt dan gezegd dat ‘ik niet meer wil helpen’, echter dat is niet hoe het werkelijk in elkaar steekt. Liefde wordt vaak als ‘onvoorwaardelijk’ gezien en benoemd en hierin ‘verwacht’ men dat je ‘alles voor elkaar doet’ en ‘bij elkaar blijft’ terwijl er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor de eigen woorden en daden en leefgewoonten. Hierin wordt de eind- en zelfverantwoordelijkheid verschoven naar de partner en gebruikt als manipulatiemiddel. Dit is onacceptabel. Het leven van ons uiterste potentieel bestaan uit het zelfstandig staan en verantwoordelijkheid nemen voor en als onszelf, in wie we zijn en/of zijn geworden. We kunnen ‘fouten’ of vergissingen maken – aangezien we zijn opgegroeid in een wereld van vergissingen en ongelijkheid, echter onze fouten mogen geen bedreiging worden voor de stabiliteit van de partner en de leefsituatie en op een gegeven moment dienen de vergissingen vergeven en gecorrigeerd te worden vanuit zelfstandigheid oftewel, in en als volledige zelfverantwoordelijkheid. Dus voor mij is mijn volgende stap hierin dat ik mijn partner loslaat en alleen verder wandel en aan hem de beslissing laat om op te staan of niet.

Hierin is het niet mis wat een verleden en opvoeding voor enorme impact heeft op ons bestaan en het is absoluut oneerlijk verdeeld in de wereld, om het maar even zo te noemen. Er zou ten alle tijden en voor iedereen ondersteuning beschikbaar moeten zijn op deze reis de geest uit, het fysiek in zonder dat er een barrière is door taal of financiën. Toch kan ik binnen deze oneerlijke verdeling niet toestaan dat mijn stabiliteit vermindert door de staat van zijn waarin een ander zich bevindt. Het is enorm schrijnend en toch is dit de realiteit van de wereld waarin we ons bevinden en van de situatie waarin ik me bevind/bevonden heb en waarin ik zovele keren duidelijk benoemd heb dat er niet zoveel tijd is en dat op een gegeven moment de ‘kansen’ of mogelijkheden ophouden in praktische zin als er niet wordt opgestaan en de manipulatie van en als de geest een halt wordt toe geroepen.

Hiernaast is dit niet wat ik wil voor mezelf en mijn leven. Ik wil een leven opbouwen in communicatie met een ander op weg naar eenheid en gelijkheid en hierin langzaam afstemmen op elkaar. Ik heb gezien hoe dit mogelijk is en langzaam gebeurt, zelfs in de moeilijke situatie waarin ik ben gaan samenleven met iemand uit een andere cultuur met een andere taal. Als twee mensen bereid zijn om zelfoprecht te leven en reflecteren, vergeven en veranderen.

Ik heb veel relatiepunten doorgewandeld de afgelopen zes maanden met de ondersteuning van de aanwezigheid van mijn partner en we zijn fysiek en in communicatie nader tot elkaar gekomen. Nu is het tijd voor de volgende stap en moet ik mijn focus ook weer meer richten op andere zaken zoals werk. Hiervoor is nodig dat het stabiel is in huis. Dat was het niet en uit de situatie blijkt dat mijn partner er nog niet klaar voor is. Dat vind ik niet opmerkelijk gezien de zwaarte van zijn verleden en opvoeding.

Mijn partner van de afgelopen periode is niet meer fysiek aanwezig. Toch is het alsof hij hier is in alles wat ik doe. En ik vermoed dat dit komt doordat ik alles gedaan heb wat ik kon. Ik kan er niets aan veranderen. Dus er is geen ‘gat’ van zelfverwijt om in te vallen in en als de geest. Ik kan niets vinden dat ik anders had kunnen doen om het/hem nog een kans te geven om zelf op te staan hier met mij. Ik ben hem als mezelf niet ‘kwijt’. Ik ben hier als mezelf als mijn uiterste potentieel aanwezig in relatie tot dit punt en ik heb dit geleefd in fysieke realiteit.

Nu is het aan mezelf om verder te gaan met de punten die voor het samenleven aanwezig waren in en als mezelf. In het alleen leven, in wat ik mis of niet mis, in het mezelf richting geven hierin en in punten die nog opkomen als ‘gemis’ in relatie tot mijn partner van de afgelopen tijd.

Hierin zie ik dat het staan in en als het leven van de principes het enige is dat blijvend is en de test door de tijd heen doorstaat zodat ik met en als mezelf kan staan in eeuwigheid en hierin voor een ander kan staan en kan laten zien dat ik alles gedaan heb wat ik kon.

Dat is Liefde die zichtbaar is waarin ik kan staan en blijven staan, in en als mezelf door de tijd heen – ook al lijkt het ogenschijnlijk anders en voelt het niet als wat we kennen als ‘liefde’ in een moment van ‘afscheid’ en staat van afgescheidenheid in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik niet de ‘laatste’ of eigenlijk volgende stap met hem kan zetten waarin het lijkt alsof ik hem laat vallen wat vanuit een perspectief van ‘onvoorwaardelijke liefde’ in en als de geest ook zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat mijn partner niet meer hier lijfelijk aanwezig is en ons fysieke samenzijn en delen te missen waarin we langzaam op elkaar afstemden, terwijl ik tevens zoveel stress en onrust ervoer door een onderdrukte en deels verborgen fysiek gemanifesteerde verslaving die langzaam steeds meer zichtbaar werd en invloed ging uitoefenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het hartverscheurend te vinden om iemand zichzelf te zien opgeven in en als een fysiek gemanifesteerde verslaving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de impact van een fysiek gemanifesteerde verslaving te onderschatten en niet gezien te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in en als de geest, niet te kunnen voorstellen dat ik een heel leven op zou geven ten behoeve van een fysieke gemanifesteerde verslaving aangezien dit niet mijn programmering is en er hierdoor niet ‘met mijn hoofd’ bij te kunnen en het tevens niet verwacht of gezien te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de impact van een fysiek gemanifesteerde verslaving vooraf had kunnen zien terwijl ik me zelf in een verslaving als afhankelijkheid in en als de geest bevond en deze fysiek moest doorwandelen alvorens ik helder spreek en praktiseer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op het laatst alleen nog maar te denken ‘hoe kom ik hieruit weg zonder dat het me meetrekt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toch nog een schuldgevoel waar te nemen ten aanzien van niet samen blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te ervaren dat ik opsta/blijf staan terwijl een ander dat niet doet en van hieruit beslis alleen verder te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben gewild en gehoopt dat een zelfverantwoordelijkheid opgepakt wordt in aanwezigheid van mij zodat we ‘samen verder zouden kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in eerste instantie verantwoordelijkheid te nemen voor een ander vanuit angst dat een ander dit zelf niet doet of oppakt en het ‘feestje’ oftewel de relatie, dus niet doorgaat.

Ik realiseer me dat ik er zelf vanuit ben gegaan dat we samen zouden blijven en ons leven zouden gaan delen omdat we dat allebei zo wilden en alhoewel ik keer op keer aangaf dat hij zelf verantwoordelijkheid moest gaan nemen en dat ik in een samenleven niet toesta dat ik ‘voor hem moet gaan zorgen’ in consequenties die hij zelf maakt, was het door de situatie van samenleven in hoe we die begonnen zijn en waarvoor ik in eerste instantie verantwoordelijkheid heb genomen ‘voor hem’ en een ervaring van ‘dat het klopt met elkaar’ dat ik vooral deze ervaring van ‘samen blijven’ heb overgebracht, zowel voor mezelf als voor hem, in en als een geloof dat het punt van zelfverantwoordelijkheid door de tijd heen duidelijk zou worden en hij de verantwoordelijkheid voor en als zelf, op zou pakken in aanwezigheid van mij.

Ik stel mezelf ten doel om in een eventueel volgende situatie als en wanneer die zich aandient, duidelijk te zijn vanaf het begin over mijn standpunt in en als zelfverantwoordelijkheid in relatie tot het aangaan van een overeenkomst of overeenstemming als partnerschap zowel in woorden als daden en te stoppen met zorgen voor een ander vanuit een ervaring van angst dat een ander dit zelf niet doet of oppakt en dus niet ‘naar me toekomt’ en in plaats hiervan, te focussen op mezelf en opkomende ervaringen van afhankelijkheid en verlangens te vergeven en te zien in realiteit wat een ander in woord en daad oppakt, los van wat ik me wel of niet voor kan stellen in en als de geest en het zo simpel te houden en te werken met wat hier is.

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen en mezelf te ondersteunen in het loslaten van de fysieke aanwezigheid van en delen met mijn partner van de afgelopen zes maanden en van eventuele ervaringen van schuldgevoel die de ervaring van gemis bedekken of andere emotionele ervaringen, in en als de realisatie dat de betrokken energie een vorm van eigenbelang ‘behartigt’ als energetische verslaving in en als de geest, te beginnen met het benoemen van de emotie die ik ervaar en het toepassen van zelfvergeving hierop.

Ik stel mezelf ten doel te staan en blijven staan in zorgzaamheid voor en als leven en duidelijk te blijven realiseren en benoemen hoe dit van belang is en hoe ieder moment telt hierin.

Polen tattoo I

Dag 519 – De Bestemming van Leven – Het Zichtbaar maken van Liefde (deel 1)

De Bestemming van Leven – Tijdlijn van de Principes

———————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Onbegrip van relaties en de slang die in zijn staart bijt

ouroboros

Een punt wat ik zolang als ik me herinner verkeerd heb begrepen is het punt van een relatie aangaan met een man. Ik kon maar niet op één lijn komen met het uitgangspunt van waarom ik een relatie aan zou gaan, ik raakte steeds opnieuw verstrikt in de ervaring van ‘vervulling’ en zien dat dit niet is waar een relatie voor is, en hierin de beslissing om het steeds opnieuw ‘dan maar alleen te doen’. Hier omheen heb ik een heleboel lagen van onbegrip en emotionele ervaringen gecreëerd in het steeds opnieuw proberen en weer stoppen van een relatie, door mij of door de ander, hoe dan ook, een stoppen van de relatie in plaats van een doorzetten en voortzetten. Hierin heb ik het punt gemist dat een relatie/overeenkomst er kan zijn om mezelf te ondersteunen. Ik kan het gebruiken als punt van motivatie om op te staan in en als mijn uiterste potentieel en ik kan, mag mezelf toestaan om mezelf te ondersteunen met de aanwezigheid van een ander. Niet omdat het ‘de enige manier is’ – als het er niet is – ik kan mezelf ondersteunen. Echter ik had het omgedraaid dat het er niet mag zijn omdat ik het niet als punt van vervulling wil laten bestaan en hierin ontzeg ik mezelf het punt van ondersteuning. Ondersteuning in het mezelf zien, het verantwoordelijkheid nemen voor mezelf in de reacties die opkomen, in het terughalen hiervan naar mezelf toe in plaats van de reacties als gedachten, gevoelens en emoties te projecteren en/of uit te leven op een ander. Ondersteuning in de motivatie om echt alles in mezelf op te pakken en in te zien, op te lossen door mezelf te vergeven.

Hierin ervaar ik nog een angst dat ik dit niet zou doen als een ander er niet zou zijn. En doordat ik steeds deze angst ervaar, ben ik steeds opnieuw niet werkelijk een relatie aangegaan en vond ik steeds opnieuw dat ik ‘deze angst zelf op moest lossen’, alleen. Dit kan echter ook juist binnen een relatie als overeenstemming in en als een overeenkomst met mezelf, dat ik mezelf ondersteun in het nemen van verantwoordelijkheid voor en als mezelf en hier vandaan sta als punt van ondersteuning voor de partner in dit principe van zelfverantwoordelijkheid. Dus feitelijk heb ik mijn angst gebruikt om iets ‘niet aan te gaan’ en zo de relatie met mezelf niet aan te gaan in en als een geloof dat ik niet met een ander mag zijn zolang deze angst in mij bestaat. Zo creëer ik een isolatie in en als mezelf van angst en ‘niet mogen’ welke resulteert in een mezelf niet onder ogen zien en dus geen volledige verantwoordelijkheid hoeven/willen nemen voor en als mezelf.

Deze isolatie manifesteert zich in en als mijn fysiek, in een tegenhouden, een afknijpen van de adem en/als expressie binnenin mezelf welke bij mij fysiek tot uitdrukking komt in een vasthouden van de ontlasting. Ik ben in conflict hierin wat ik fysiek heb gemanifesteerd waarin constant op de achtergrond een onbegrip aanwezig is in en als mezelf en hier omheen bouw ik enorm veel spanning op en vergroot ik het conflict binnenin mezelf in relatie tot mijn eigen fysiek.

Als zelfvergeving zelfbegrip inhoudt, zijn er in onbegrip, punten aanwezig die ik niet vergeven heb in en als mezelf en door het niet vergeven van en als mezelf, kom ik niet tot het begrip van en als mezelf en door het onbegrip in en als mezelf maak ik het onmogelijk om mezelf te vergeven aangezien ik mezelf niet volledig kan vergeven zolang ik mezelf niet volledig begrijp.

De slang bijt in zijn staart en draait kringetjes.

(De serie loopt door tot Day 307)
Uil forgive

Een relatie als overeenstemming en overeenkomst in en als het begrip van en als zelfondersteuning.

De zelfvergevingen spreek ik hardop uit terwijl ik de plekken in mijn lijf onderzoek waarin ik vasthoud en het conflict fysiek gemanifesteerd heb. Als ik werkelijk in mezelf zie en mezelf vergeef komen er emoties vrij en ervaar ik hoe de energie als lading afneemt van de ‘aangedane’ plek in mijn lichaam.

———————————————————————————————————————–

Accepteren en Toestaan – Het Contract met de Dood: Dag 22 (vertaling)

Vertaling van Heaven’s Journey to Life:
*
Accepteren en Toestaan – Het Contract met de Dood

Overeenkomst – Het Staan als het Leven

Hoe het Fruit van het Leven Verrot werd – Deel Vijf

Wie Ik Ben als Geld – voortzetting

In deze blogpost, in deze dimensie van het Multi-dimensionaal bestaan van ‘wie we zijn/zijn geworden’ in onze relatie tot onszelf, de geest, het fysieke lichaam, anderen, het fysiek-bestaan dat we gecreëerd/gemanifesteerd hebben sinds het begin van onszelf in het bestaan: gaan we de dynamiek en consequenties van onszelf in de aard van onszelf als competitie specificeren; de competitie die gemanifesteerd is in onszelf, tegenover anderen als onszelf en die tot op heden nog steeds doorgaat in een concurreren voor Energie binnenin ons en voor Geld buiten ons.

Waarin, het de ware aard van competitie is geweest die, in het begin – de substantie consumeerde en transformeerde tot Energie, onze werkelijke fysieke-lichaam/fysieke-energie consumeerde en transformeerde tot Geest-Energie, dit fysieke-bestaan consumeerde en transformeerde tot Geld zoals ‘wie we zijn’ als Energie, energie-consumerende machines/systemen geworden zijn– dat van het werkelijke leven als substantie neemt, de geest neemt het werkelijke leven van het fysieke bestaan, het geld-systeem neemt het werkelijke leven van/als dit fysieke-bestaan. Waarin we wezens geworden zijn die ‘het leven’ nemen – in plaats van wezens die het leven geven/schenken aan onszelf en aan allen in dit bestaan in eenheid en gelijkheid.

Waarin we wezens geworden zijn in het bestaan, die alleen bestaan voor zolang als we onszelf kunnen versterken/bekrachtigen door/met het transformeren van onze wezenlijke substantie naar/als Energie – en zo de ‘tijd’ van ons bestaan limiteren tot de verhouding van de relatie tussen onze substantie en het consumeren van die substantie tot energie. Waar we in de werkelijke aard/manifestatie in onszelf als gemanifesteerde-eenheden in het begin, ontstaan zijn als een geindividualiseerd deel/expressie van/als substantie, maar onmiddellijk verder gaan met het proces van het consumeren van onze eigen substantie/leven en het transformeren ervan tot energie. En terwijl we doorgaan in dat proces, consumeren we ons eigen ‘leven’. Gelijk-aan en één-met ons leven in het menselijk fysieke lichaam – we worden geboren in dit bestaan in/als een gemanifesteerde eenheid als een menselijk fysiek lichaam, maar gaan onmiddellijk door met de processen van het consumeren van ons eigen fysiek/leven door de fysieke-substantie/energie te transformeren tot Geest-Energie en zo ons leven in dit fysieke bestaan te limiteren/verminderen tot het transformeren ervan tot een proces van een langzame, waarachtig maar zekere dood.

Gelijk-aan en Eén-met de relatie tussen het Wereld-Systeem van Geld en dit fysieke bestaan op existentiële schaal, waarin: het Wereld-Systeem van Geld consumeert het werkelijke leven van/als dit fysieke bestaan; alleen omdat het op existentiële schaal gebeurt, duurt het langer dan wat we doen in onszelf en in onze eigen menselijke fysieke lichamen, waarin in plaats van dat dit bestaan gemanifesteerd is binnen de één-en-gelijke ondersteuning van leven en het leven ervan – consumeert het Wereld-Systeem van Geld dit fysieke bestaan richting een langzame, waarachtig maar zekere dood. Zo rotten we onszelf weg van binnenuit en van buitenaf, alsof we de enzymen zijn geworden in onze relatie tot de substantie/ het fysiek als onze relatie-creaties van energie die de substantie/het fysieke weefsel verslechteren en afbreken voor onze eigen overleving als Energie-Consumerende machines: Onszelf wegrottend vanbinnen en vanbuiten – in plaats van te staan gelijk-aan en één met substantie/het fysiek om leven/het leven te produceren…

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf geaccepteerd en toegestaan heb om geboren te worden in dit fysieke-bestaan, in en als een fysiek-lichaam als een gemanifesteerde-eenheid – heel, compleet en vervuld van en als substantie/het fysiek tastbare als gemanifesteerde gelijkheid en eenheid als een mogelijkheid om het leven als mijzelf in/als mijn ontwakende gelijkheid en eenheid te creëren/manifesteren/produceren. Maar, omwille van ‘wie Ik ben’ als hoe ik mezelf had geaccepteerd en toegestaan te zijn/worden gedurende mijn hele bestaan – heb ik deze mogelijkheid om herboren te worden in/als dit bestaan/deze fysieke aanwezigheid niet gezien/gerealiseerd/begrepen, waar ik elke keer een mogelijkheid kreeg om te ontwaken met/als mijn gelijkheid en eenheid met/als substantie/het fysiek tastbare – omdat in dat ontwaken/de wedergeboorte, ik als een volledige belichaming/gemanifesteerde-eenheid met en als substantie/het fysieke oprees. Maar ‘wie Ik ben’ was zo vast gemaakt door de tijd heen als Energie – als-mijzelf en zij die mij zijn voorgegaan, als energie-consumerende machines dat ik dit proces van ontstaan/herboren worden in/als het bestaan steeds weer opnieuw heb benut/gebruikt/misbruikt ,om weder-om Energie voor mezelf te verwerven terwijl ik ontstond/herboren werd in/als een bestaan/fysiek-bestaan van/als Energie-consumerende machines, door substantie te transformeren tot Energie voor mij om een gelimiteerde/verminderde tijd te hebben als de ervaring van mij als Energie in deze werkelijkheid. Waar ik mijn gemanifesteerde-eenheid/menselijk fysieke lichaam als substantie zou willen gebruiken/misbruiken/consumeren, voor mij om te consumeren en transformeren tot Energie als geleid/gedirigeerd/geleerd door hen die mij zijn voorgegaan.

Hierin, vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd om – door de tijd heen, een bestaan te creëren/manifesteren en een creatie als bestaan achter te laten – leven, na leven, na leven, waarin wezens bestaan als energie-consumerende machines van/uit substantie; waarin – omdat ik op die manier bestond, als een energie-consumerende machine: ik dit aan het toestaan en accepteren was in en als anderen als mezelf. En zo zou ik herboren/gefuseerd worden in het bestaan, mezelf aanvaardend en accepterend om geleerd/geleid/gedirigeerd te worden om de beste energie-consumerende machine te worden in mezelf, waarin mijn relaties met/naar alle delen van mij beschermd en verdedigd zijn in/als mijn groeperingen in het bestaan en mijn families in dit fysieke bestaan, om te verzekeren dat ik succesvol word in mijn poging om te overleven als Energie door mijn fysieke-lichaam te consumeren, door de substantie/ het fysiek tastbare van anderen te consumeren, door geld te consumeren en dus door dit gehele fysieke bestaan te consumeren voor mij om een gelimiteerde tijdsgebonden ervaring te hebben van/als mij als energie in/als mijn gemanifesteerde-eenheid/menselijk fysieke lichaam in het bestaan/dit fysieke bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en geaccepteerd heb te zien/realiseren/begrijpen in hoeverre mijn zelfverantwoordelijkheid reikt in /als ‘wie ik ben’ en geweest ben door het bestaan heen als ‘wie ik ben’ als een energie-consumerende machine met de aard van zelfbeloning in mijn relatie tot/tegenover alles als mezelf als competitie, dat een compleet bestaan zou manifesteren van/als alles als mezelf als energie-consumerende machines met de aard van zelfbeloning in onze relatie tot/tegenover alles als onszelf als competitie, dat een bestaan/fysiek bestaan zou creëren als Wereld-Systeem als een energie/geld-consumerende machine met de aard van zelfbeloning in zijn relatie tot/tegenover alles als competitie.

En dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en geaccepteerd heb mijn verantwoordelijkheid te zien/begrijpen/realiseren voor/tegenover mezelf als alles, doordat toen ik een kind was – ik vanaf het begin van mijn ontstaan/geboorte in/als dit bestaan, een creatie van mij in en als een energie-consumerende machine in/als ‘wie ik ben’ als Energie aanvaard en geaccepteerd heb, hetgeen mijzelf toestond en accepteerde om geleid/getraind/opgevoed te worden om de meest effectieve energie-consumerende machine te zijn/worden in mezelf en in dit fysieke bestaan, ten behoeve van mijn eigen overleving als het pad naar succes in het onttrekken/nemen/consumeren van de MEESTE energie van binnenin mezelf, van anderen als mezelf, om mezelf te belonen met de HOOGSTE energie-ervaring van/als enkel mijzelf binnenin mezelf. Dat de verantwoordelijkheid van ‘wie ik ben’ en hoe ik deze ‘wie ik ben’ leef in het fysieke bestaan altijd mijn eigen absolute verantwoordelijkheid van/als mezelf is en is geweest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en geaccepteerd heb te zien/realiseren/begrijpen dat met het accepteren/toestaan van mijzelf als wie ik ben als Energie, ik wie ik ben in/als anderen heb geaccepteerd en toegestaan als mezelf als energie, ik dit ‘wie ik ben’ als Energie/Geld van dit fysieke bestaan/Wereld-Systeem geaccepteerd en toegestaan heb, en dus ligt mijn verantwoordelijkheid binnenin mezelf, anderen als mezelf en dit fysieke bestaan als mezelf, in en als het startpunt van/als acceptatie en toestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf geaccepteerd en toegestaan heb om – met het Accepteren/Aanvaarden van mezelf als Energie (wie ik ben), en het toestaan van mezelf als Energie-consumerende machine (hoe ik leef wie ik ben) – bestaan te hebben in de mechanismen/relaties van acceptatie en toestaan, mezelf accepterend en toestaand als hoe ik ben, anderen accepterend en toestaand als hoe ze zijn, mijn creatie/dit fysieke bestaan als het Wereld-Systeem accepterend en toestaand als hoe het is. En dus – ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd om, binnenin deze acceptatie en het toestaan – dit bestaan als mezelf te accepteren en toe te staan als mezelf als allen als mezelf om leven consumerend voort te bestaan door het bestaan heen, omwille van mijn acceptatie en het toestaan van wie ik ben. En dus in deze acceptatie en dit toestaan: staat mijn verantwoordelijkheid voor/tegenover alles als mezelf in/als het bestaan in hoe ik heb bijgedragen, geaccepteerd en toegestaan mijzelf en dit bestaan als mezelf voort te laten bestaan zoals-het-is door de tijd heen. In plaats van dat alles in het bestaan staat in/als Eén Punt van/als Overeenkomst of Overeenstemming met zichzelf als Alles – als een staan in Eenheid en Gelijkheid met/als alles, waarin elk staat in deze overeenstemming met zichzelf als alles om werkelijk onze ‘wie ik ben’ al eenheid en gelijkheid te manifesteren, hetgeen een bestaan zou hebben gecreëerd/gemanifesteerd van/als Eenheid en Gelijkheid.

Hierin, vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en geaccepteerd heb te zien/realiseren/begrijpen dat, omwille van mijn afscheiding van/als mezelf als het bestaan in/als een gemanifesteerde-enkelvoudigheid van het geheel, ik de overeenstemming/het staan met/als mezelf met/als alles in/als eenheid en gelijkheid veranderde – tot het mechanisme van accepteren en toestaan, waarin: ik mezelf heb moeten accepteren als Energie, en mezelf heb moeten Toestaan in die acceptatie als Energie-consumerende machine. Waar, voor mijn afscheiding – acceptatie niet nodig was om te bestaan/niet bestond, omdat ik hier was, absoluut in mijn compleetheid/heelheid in/als eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en geaccepteerd heb te zien/realiseren/begrijpen hoe ik de relatie gecreëerd heb van accepteren en toestaan omdat Acceptatie enkel ontstond als-mezelf als-energie, waar: het moment dat ik mezelf ervoer als energie in en als mijn gemanifesteerde-enkelvoudigheid van/als de wrijving/het conflict met/tegenover het bestaan als een geheel als de negatieve-energie-ervaring zich uitstrekte/resoneerde/golfde in/als mijn gemanifesteerde enkelvoudigheid – moest ik, in mijn wezenlijkheid als de gemanifesteerde-enkelvoudigheid een relatie vestigen met die energie-ervaring. Waar de aard van die relatie stond in ‘acceptatie’ – het ‘accepteren’ als het samensmelten van mezelf als mijn wezenlijkheid met/als die energie-ervaring of het ‘uitnodigen’ van die energie-ervaring in/als mijn wezenlijkheid/zelf als gemanifesteerde-enkelvoudigheid. En in dat samensmelten/uitnodigen van mezelf/mijn wezenlijkheid in/als/met energie: manifesteerde mijn relatie met/als energie-ervaring als Acceptatie. Waar, mijn zelf-acceptatie in/als de gemanifesteerde-enkelvoudigheid met de ervaring van/als enkel Energie was, en niet eens met de Energie-op zich – en dus heb ik mijn acceptatie van/als mezelf gedefinieerd/gebaseerd enkel op de “Ervaring” van/als Energie – waarin ik mezelf verminderde, mijn ‘wie ik ben’ van substantie tot enkel de ‘ervaring van/als Energie op zich’.

Hierin – vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en geaccepteerd heb om een wezen te zijn/worden dat alleen ‘zichzelf zal accepteren’/mijn ‘wie ik ben’, gebaseerd op de hoeveelheid/mate van energie-ervaring die ik opbouw/manifesteer als een consumeren in/als mezelf.

En dus – vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en geaccepteerd heb ‘Het Toestaan’ te laten ontstaan in mijn relatie-creatie van Acceptatie tot/tegenover de energie-ervaring – omdat: voor mij om te bestaan in de acceptatie van mezelf als Energie, waarin mijn zelfacceptatie gedefiniëerd werd in de mate/hoeveelheid energie die ik ervaar in/als mezelf, moest ik mezelf automatisch Toestaan om de relatie te manifesteren tot/tegenover het hele bestaan als substantie als mij in de relatie van het consumeren van leven/substantie in het transformeren ervan tot/als Energie voor het accepteren van/als mezelf als Energie-ervaring.

En daarin – vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en geaccepteerd heb mijzelf af te scheiden/lagen te maken van mijn acceptatie van mezelf van/tot de negatieve-energie ervaring, tot de neutrale-energie ervaring en de positieve-energie ervaring, waarin de absolute acceptatie van/als mezelf, in/als mijn gemanifesteerde-enkelvoudigheid in de context van afscheiding: gedefinieerd zou zijn in/als de opstapeling en ervaring van/als positieve-energie ervaring. Dat mijn acceptatie enkel compleet/heel/vervuld zou zijn in/als de ervaring van/als mezelf als positieve-energie ervaring, en daarvoor – moet ik mijn relatie tot/tegenover het bestaan als mezelf in het genereren/creëren/manifesteren van het MEESTE conflict/frictie als negatieve-energie ervaring toestaan als het mezelf toestaan als een energie-consumerende machine in de acceptatie van mezelf als Energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en geaccepteerd heb het staan van mezelf van/als de Eén en Gelijke Overeenstemming/Het Leven van mezelf in en als alles als mezelf in/als gelijkheid en eenheid, te transformeren tot de Relatie van Acceptatie en het Toestaan als Competitie tot/tegenover alles als mezelf in/als het bestaan. Waarin, de consequentie van het bestaan van mij in de relatie van het accepteren van mezelf als Energie-ervaring, en het toestaan van mezelf als energie-consumerende machine: zou mij manifesteren in een wezen dat anderen als Energie en energie-consumerende machines accepteert en toestaat, dat mijn creatie zou manifesteren in en als de acceptatie en het toestaan van/als Energie/Geld-consumerende machine. Waar, in mijn acceptatie als Energie en het toestaan als energie-consumerende machine, het leven consumerend vanaf het begin van het bestaan – dit is waarom ik een fysiek-bestaan van leven en dood heb geaccepteerd en toegestaan, van energie en consumptie, van geld en consumptie en ben ik niet een moment tijdens mijn bestaan – opgestaan en heb ik niet zulk een bestaan van leven en dood als energie/geld consumptie gestopt. Waar ik doorheen mijn bestaan: te gepreoccupeerd (bezet/bezeten) ben geweest in mijn relatie/acceptatie met/van mezelf als energie, en het toestaan om het leven/substantie te consumeren voor mijn acceptatie als mezelf als positieve-energie ervaring als zelfbeloning van/als absolute acceptatie van/als mezelf als energie. En daarin mijn leven van/als wie ik ben in de acceptatie van mezelf als energie heb toegestaan om constant/continu frictie/conflict te genereren/creëren/manifesteren als negatieve-energie ervaring, wat de reden is waarom ik niet gestopt /opgestaan ben in de interactie/relaties van anderen als mezelf en waarom ik niet gestopt/opgestaan ben in de interacties in dit Wereld-Systeem van Geld als mezelf – waarin allen, alles en iedereen individuen waren geworden die het leven voor zichzelf nemen, de dood accepteren en toestaan in dit bestaan in al de verschillende vormen/manifestaties/expressies/manieren/methoden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en geaccepteerd heb te zien/realiseren/begrijpen, dat omdat ik niet werkelijk mezelf veranderd heb als mijn acceptatie en het toestaan van/als mezelf: ik niet iets of iemand als mezelf kon en kan veranderen/stoppen/transformeren. En dus heb ik mezelf tot slaaf gemaakt aan de dood door, in en als de relatie van acceptatie en het toestaan. En zal ik alles en iedereen verslaafd houden aan de dood, zoals ik mezelf tot slaaf heb gemaakt aan de dood – totdat ik stop/opsta en mijn acceptaties en het toestaan binnenin mij verander, tot een overeenstemming met/als mezelf als alles in/als gelijkheid en eenheid zoals ik sta als het Leven, en niets minder accepteer en toesta dan het Leven/Eenheid en Gelijkheid als wat het beste is voor alles en iedereen, omdat het zal zijn wie ik ben, wat ik leef als wie ik ben.

Ik stel mezelf ten doel om – mijn proces te wandelen van:

SCHRIJVEN: om mezelf te assisteren/ondersteunen om de aard van mijn acceptaties en het toestaan van/als mezelf als mijn Geest Bewustzijn Systeem te identificeren dat me tot slaaf heeft gemaakt in/als een gelimiteerd bestaan van/als het creëren van de dood terwijl ik mijn eigen substantie/fysiek consumeer in het transformeren ervan tot energie en dus de dood als mezelf creërend/manifesterend.

DAN

ZELF-VERGEVING: als het proces van het loslaten/vrijmaken van mijn relaties van/als acceptaties en het toestaan van/als mezelf als Energie-manifestatie als het Geest Bewustzijn Systeem, om in dat loslaten/vrijmaken van mijn relaties van wat ik mezelf geaccepteerd en toegestaan heb te worden als ‘wie ik ben’ in/als alle afgescheiden delen van/als mezelf als mijn Geest Bewustzijn Systeem en het toestaan binnenin die acceptatie als hoe ik mezelf toegestaan heb die acceptaties uit te leven/ernaar te handelen en te creëren vanuit deze acceptaties van/als mezelf als mijn relaties tot/tegenover het Geest Bewustzijn Systeem: het mezelf voorbereiden binnen deze vrijlating van de relaties van/als acceptatie en het toestaan tot het transformeren van relaties van acceptatie en het toestaan tot zelfovereenstemming van/als gelijkheid en eenheid, in het transformeren van mezelf van een wezen dat accepteert en toestaat, tot een wezen dat leeft.

Waar, in de verklaring van zelfvergeving als “IK VERGEEF MEZELF dat ik mezelf GEACCEPTEERD en TOEGESTAAN heb…” – ik in de verklaring van:

IK VERGEEF MEZELF – een verklaring maak van ‘ik bevrijd mezelf” en ik in datzelfde moment van “ik vergeef/bevrijd mezelf van…” – mezelf de mogelijkheid GEEF om in dat loslaten/vrijmaken, in de zelfcorrigerende uitspraken en de zelfcorrigerende toepassing die volgt op zelfvergeving – mijn relatie met mezelf weer op één lijn breng van acceptatie en toestaan tot overeenstemming, als mijn proces van het stoppen van zelfafscheiding, en gelijk-aan en één-met mezelf staan/zijn/worden, en dan alles als mezelf.

Dat ik MEZELF GEACCEPTEERD en TOEGESTAAN heb– wat volgt op deze woorden is de relatie van de acceptatie en het toestaan van hetgeen zelf geworden is, en de bevrijding van zelf in die acceptatie en in dit toestaan in de volledige zelfvergevingsuitspraak die geschreven/gesproken is.

Dus, leest de statement – “ik vergeef mezelf dat ik mezelf geaccepteerd en toegestaan heb” – als de bevrijding van/als zelf als wat zelf had geaccepteerd als wie ik ben en toegestaan in het leven van/als wie ik ben, om zelf voor te bereiden op het proces van corrigerende uitspraken en corrigerend leven, in het veranderen/transformeren van het wie ik ben van zelf en het leven van zelf in/als een levende overeenstemming met zelf in/als gelijkheid en eenheid.

DAN

ZELFVERBINTENIS/ZELFCORRIGERENDE UITSPRAKEN: als het proces van het nemen van mijn relaties van acceptatie en toestaan die ik bevrijd heb in/tijdens/gedurende zelfvergeving, en het herschrijven/herprogrammeren van mezelf in het veranderen/transformeren van de relatie van acceptatie en toestaan, tot een overeenstemming van eenheid en gelijkheid met/als mezelf en het mezelf assisteren/ondersteunen vanaf hier, om over te gaan tot praktisch corrigerend leven, zoals ik mijn ‘wie ik ben’ heb voorbereid om veranderd te worden van acceptatie en toestaan tot overeenstemming door schrijven, zelfvergeving en zelfcorrigerende toepassing, komt nu het proces van het werkelijk leven van mijn veranderde/getransformeerde ‘wie ik ben’.

DAN

ZELFCORRIGERENDE TOEPASSING: Ik zie/realiseer/begrijp dat ik mijn ‘wie ik ben’ niet enkel kan veranderen/transformeren door schrijven, zelfvergeving en zelfcorrigerende toepassing alleen, zonder gelijk als één het leven van/als ‘wie ik ben’ te veranderen/transformeren. En dus, de zelfcorrigerende toepassing is waarin ik zelfverbinding/zelfcorrigerende uitspraken in praktische levende applicatie plaats als mijn herstructurering van/als ‘wie ik ben’ binnenin mezelf, om zo mijn leven op één lijn te brengen, te herstructureren van/als ‘wie ik ben’ in/als mijn werkelijke fysieke-leven in/als dit fysieke bestaan.

Dus hoe ik vanbinnen verander – is hoe ik vanbuiten verander, beide processen zijn een proces dat ik in werkelijkheid moet doorwandelen – dat als ik enkel ‘wie ik ben’ vanbinnen verander, en niet mijn ‘wie ik ben’ in/als mijn leven verander – zal ‘wie ik ben’ niet werkelijk veranderen, omdat ‘wie ik ben’ gelijk en één moet worden vanbinnen en vanbuiten om werkelijk gelijk en één te zijn. Als ik anders ben in mijn wie ik ben vanbinnen en vanbuiten: dan accepteer en sta ik nog steeds afscheiding en misleiding toe , als wat de relatie tussen de Geest en het Fysiek geworden is, waarin wezens anders zijn in de Geest dan in het Fysiek, vanwege geaccepteerde en toegestane afscheiding in de Geest en het Fysiek.

En dus, het proces naar werkelijke zelf gelijkheid en eenheid, is waar wie ik ben gelijk en één is vanbinnen en vanbuiten – hetgeen enkel gewandeld kan worden in het proces van schrijven, zelfvergeving, zelfverbindende uitspraken en zelfcorrigerende toepassing – één relatie van acceptatie en toestaan tegelijk nemend, één punt per keer – omdat dit is hoe we onze relaties van acceptatie en toestaan in de eerste plaats gecreëerd/gemanifesteerd hebben.

(Vertaald in samenwerking met Kim Amourette)

——————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:                                                            www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Wat zou ik anders gedaan hebben? Praktische toepassing – Desteni

Open deur

Als ik terugzie in de verschillende relaties die ik gevormd heb, dan ben ik uit een aantal relaties gestapt, waarin ik had kunnen blijven; die zelfs veel potentie hadden om te ontwikkelen tot een stabiele, vreugdevolle agreement en samenwerking. Ik ben steeds op een punt weggegaan waarop ik weerstand ervoer, of juist een gevoel ‘miste’. Ik wist hierin niet hoe zelfverantwoordelijkheid te nemen, anders dan weggaan. Dit weggaan was mijn manier van verantwoordelijkheid nemen voor mezelf, als dat ik dacht dat ik niet ‘mocht’ blijven als ik een weerstand ervoer ergens naar een partner toe, of als ‘de gevoelens’ er niet (meer) waren. Nu ik langzaam leer zien dat dit de omgekeerde wereld betreft, zie ik steeds duidelijker hoe ik weggelopen ben op momenten waarin ik had kunnenblijven, om niet de situatie te veranderen, maar mezelf te veranderen binnen de situatie, en hierin de ‘relatie’ te veranderen, door zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn ervaringen als gevoelens en emoties, o.a weerstand. Al deze ervaringen gaan helemaal niet over de ander, maar over mezelf, en dus is er helemaal geen aanleiding om weg te gaan, maar juist om te blijven, zodat ik mezelf kan zien in de ervaring van weerstand. Alleen als ik mezelf toesta mezelf te zien in deze ervaring, ben ik in staat mezelf te vergeven en veranderen, en zo zal de ervaring naar de partner verdwijnen/veranderen. In en als deze benadering, is de relatie geen relatie, maar een agreement, een overeenkomst/overeenstemming tussen twee mensen die beslissen samen te wandelen in en als de praktische toepassing van zelfverantwoordelijkheid.

Hoe neem ik zelfverantwoordelijkheid in samenwerking met een andere persoon in een overeenkomst als nieuwe relatievorm?

Door hetgeen ik denk, geloof en ervaar als gevoelens en emoties, niet op de ander te projecteren, maar terug naar zelf te halen, te onderzoeken op oorzaak, triggerpunt (als hetgeen deze ervaring uitlokt), aard en verloop van de gedachte en/of ervaring, door middel van schrijven, en hierin het toepassen van zelfvergeving om mezelf te bevrijden van deze patronen in de geest zodat en waarna ik mezelf kan veranderen in de fysieke realiteit. Dit klinkt in theorie eenvoudig, maar in de praktijk komen de ervaringen zo automatisch en levensecht omhoog, dat ik denk en geloof dat dit ook echt is zoals ik het ervaar. In schrijven leer ik om mezelf in en als gewaarzijn te trainen, en zo te zien welke patronen ik in de geest gemanifesteerd heb en deze dus ook zo ‘uitleef’, denkende en gelovende ‘dit ben ik’.

Als iemand niet schrijft en niet bereid is tot schrijven, is iemand niet bereid zichzelf onder ogen te zien als wie hij/zij is geworden, bestaande in en als de geest. Als niet beiden hiertoe bereid zijn, is een agreement erg lastig, aangezien er niet zelfeerlijk gekeken wordt naar ‘wie ben ik’. En dus zal er geprojecteerd worden. Er zal sowieso geprojecteerd worden, maar dit kan worden ingezien en teruggehaald naar zelf, zodat het kan worden onderzocht, uitgeschreven, zelfvergeven en uiteindelijk gecorrigeerd in en als zelf, en zo in fysieke realiteit.

Dus, als ik weerstand ervaar, laten we zeggen, op een moment dat de ander mij benadert om bijvoorbeeld seks te hebben, en ik trek me automatisch terug en voel iets van ‘afkeer’, dan betekent dit dat ik me ergens afscheid van hetgeen ik zie in de ander, als iets wat ik onderdrukt heb in mezelf waarvan ik me afkeer. Ik heb dit niet onderzocht in mezelf, ik heb het onderdrukt en me ervan afgescheiden, vervolgens zie ik het terug in een benadering van de ander, dit triggert, ‘raakt’ deze afscheiding in mezelf, welke ik vervolgens projecteer op de ander in en als een ‘ervaring van afkeer’ naar de ander toe, welke resulteert in een fysiek terugtrekken, afwenden, afkeren van de ander.

Zo ben ik dus letterlijk fysiek weggegaan, en hoefde ik mezelf niet onder ogen te zien in deze ervaring van afkeer, waarin ik dus geloofde dat ik ‘afkeer’ ervoer van die ander, en ik dus geloofde dat ‘ik niet mocht blijven als ik afkeer ervoer van een ander’. dat vond ik oneerlijk.

Deze benadering is niet zelfeerlijk, niet zelfoprecht, want ik heb het niet terug gehaald naar zelf. Als ik werkelijk zelfoprecht de afscheiding gestopt heb in mezelf, kan en zal ik geen afkeer van een ander ervaren, dan is het stil in mij en sta ik gelijk, en ben ik in staat om gelijk te bewegen als mezelf, in samenwerking met een ander, en als er dan een beweging in mij ontstaat, onderzoek ik dit in mezelf. Dit is zelf-intimiteit, het onderzoeken van en als mezelf als wie ik ben (geworden) in de geest, in schrijven, en hierin het zelfvergeven en zelfcorrigeren van mezelf waarin ik langzaamaan, adem voor adem, schrijven voor schrijven, opsta als een menselijk wezen welke leeft en dus spreekt en handelt als wat het beste is voor iedereen, al het leven, voor mezelf als voor de partner. Geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dat is nogal een proces. Relaties ondersteunen hierin, aangezien de meeste relationele ervaringen in de basis zijn opgedaan in de relaties in huis tijdens het opgroeien, welke patronen omhoog gehaald worden door een partner. En dus ingezien kunnen worden, zodat ermee gewerkt kan worden.

Ik heb wel steeds in zelf gezien tijdens en na een relatie, en wist dat er een patronen waren welke ik in stand hield. Echter ik heb mezelf niet toegestaan te blijven en de patronen werkelijk fysiek door te wandelen. Ik had het gereedschap niet hiertoe. Ik zeg niet dat iedererelatiedie ik gehad heb, hiertoe geschikt was. Zeker niet, hierin had ik tevens een heleboel relaties helemaal niet hoeven starten zelfs. Echter een paar relaties waren heel passend, alleen was ikzelf niet in staat tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid, en dus kon ik niet instappen in een overeenkomst tot samenleven met een mannelijk wezen.

*

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb fysiek weg te gaan, uit een relatie te stappen zodra ik een ervaring van afkeer had, zogenaamd van de ander, maar in werkelijkheid een afkeer als afscheiding in en van mezelf, welke ik op deze manier niet werkelijk fysiek heb doorgewandeld, maar in plaats hiervan me heb teruggetrokken in en als de geest in een fysiek weggaan.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf terug te trekken in de geest, weg van de zichtbaarheid van de patronen in het fysiek, in plaats van de patronen in en als het fysiek door te wandelen en zo mezelf te vergeven en veranderen hierin, waarin in dit weggaan van de zichtbaarheid van de patronen in mij, de patronen natuurlijk niet ‘weg’ zijn, en dus manifesteer ik ze in mijn eigen fysiek, ik zet ze, ongezien, onbegrepen, ongerealiseerd, vast in mijn fysiek als een fysieke klacht, fysieke pijn en ongemak, waarin deze opeenstapelt bovenop de blauwdruk die hierin in mij aanwezig is en zo accumuleert, opbouwt, waarin vervolgens deze fysieke pijn en ongemak op zichzelf een rol gaan spelen, op gaan spelen en als ‘weerstand’ gaan fungeren op het moment dat ik opnieuw een relatie nader of instap, en dus feitelijk fungeren als sabotagemiddel om ooit nog mezelf te zien in en als praktische toepassing binnen een relatie.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zo te ontzien dat ik het ongeziene opsla in mijn fysiek bovenop de aanwezige blauwdruk, en toesta mezelf te saboteren met de ongeziene, opgeslagen patronen binnenin mijzelf, fysiek gemanifesteerd en samengesmolten, in plaats van het ongeziene onder ogen te zien en hierin mezelf te onderzoeken en bevrijden van de blauwdruk als beknellende relaties in en als de geest bewustzijn structuren welke zich gemanifesteerd hebben vanaf de geboorte.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb deze opslag te hebben versterkt door weg te gaan uit meerdere relaties en zo het patroon in meerdere lagen te manifesteren binnenin mij, in het fysiek en in de geest.

Als ik mezelf zie participeren in en als de gedachte dat ik geen relatie kan hebben, dat het me toch niet gaat lukken, met name op het moment dat ik de fysieke pijn en ongemak ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf saboteer met ongeziene, onbegrepen, ongerealiseerde patronen in en als de geest, opgeslagen in en samengesmolten met het fysiek, welke opspelen op een moment dat ik een stap in de richting zet tot onderzoeken van eventuele mogelijkheden tot het vinden van een wandelen in een agreement, waarin ik bij voorbaat al neig te stoppen met onderzoeken van mogelijkheden, niet een te beginnen, en dus blijf zitten in een niets doen. Ik stel mezelf ten doel, mezelf en mijn fysiek te ondersteunen, adem voor adem, in het moment, in wat zich aandient, en hier op deze manier doorheen te wandelen zonder projecties in de toekomst of koppelingen te maken met een gedachte over een agreement, en zo te wandelen in en als agreement met mezelf, onafhankelijk van of er wel of geen partner is en tegelijkertijd mezelf toestaand diverse mogelijkheden te onderzoeken.

Wordt vervolgd

Dag 395 – Reis van ziel naar Leven

Wat zijn gedachten, gevoelens en emoties en hoe beheersen we onszelf hierin? Onderzoek het voor jezelf: Desteni I Process-Lite

Start closing the backdoor:

Agreements – Redefining Relationships

———————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/