Ondersteuning in Zelfvergeving in het door Weerstanden heen Duwen bij Schrijven en Spreken (vertaling)

Spreken

Hoi dit is Lilly en Lindsay is hier met mij interviews aan het doen en terwijl we de interviews aan het doen waren, kwam er een interessant punt op welke velen hebben ervaren en zelfs wij in het begin van het proces en zo ook Sunette en ik ben er zeker van dat velen hieraan kunnen relateren, waar deze weerstand is en die angst en ongemak dat opkomt in het begin van werkelijk jezelf een stem geven in het openlijk spreken en uitdrukken van jezelf met anderen en dit is in relatie tot schrijven en het doen van interviews waar men zich realiseert dat in het doen van dit schrijven en delen en spreken en delen van Zelf, dat je jezelf in het moment onder ogen gaat komen en eigenlijk is dit een nogal afschrikwekkend vooruitzicht, omdat we feitelijk nooit opzettelijk onszelf hebben uitgedaagd om in deze positie te staan, zeggende: okay, ik ga spreken, delen en mezelf uitdrukken, wie ik ben, mijn inzichten, mijn perspectieven, mijn proces, mijn ervaringen, en en daardoor zal dit richting gevende moment van Zelf in eerste instantie ontmoet worden met weerstand, ongemak en angst vanwege de natuurlijke Zelfbeweging, waarin we eerder erg gemakkelijk onszelf konden verstoppen of onszelf konden bedekken met persoonlijkheden, excuses en rechtvaardigingen om niet werkelijk onszelf te hoeven laten zien zogezegd.

Dus, hiermee hebben we besloten om samen een interview te doen met Zelfvergevingen om diegenen die starten met hun proces van het delen van hun schrijven en video interviews als wel diegenen die er al mee werken en die nu en dan nog steeds dit punt van angst en weerstand onder ogen zien, te assisteren en ondersteunen

Okay dus ik zal starten en dan zal Lindsay ook spreken (Zeg ‘hallo’ Lindsay – ‘Hi’) en ik zal een verklaring doen en dan zal Lindsay een verklaring doen en zo zullen we het een beetje doorwandelen, om wat perspectief en ook een praktisch voorbeeld te geven van hoe je Zelfvergevingen te wandelen in wat opkomt in het moment.

Okay dus ik zal starten:

Lilly: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om angst te ervaren om mezelf uit te spreken en uit te schrijven.

Lindsay: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om angst te ervaren om het Zelfsturende principe te zijn in ieder moment van adem in het uitdrukken van mezelf als wat ik zie en in plaats hiervan in een punt te gaan van ‘ik weet het niet’ of ‘wat als ik een vergissing maak’.

Lilly: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om toe te geven aan de angst in het moment waarop ik mezelf onder ogen zie in mijn schrijven en spreken en hierin angst te accepteren en toe te staan, waarin ik feitelijk de verklaring maak dat angst meer is dan ik en dat ik geen positie neem in dat zelfsturende principe van het bewegen van mezelf door en voorbij die angst om een levende beslissing te nemen van wie ik beslis te zijn, in plaats van angst te accepteren en toestaan om te beslissen voor mij.

Lindsay: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een persoonlijkheid te creëren rondom het spreken in plaats van het Zelfsturende principe te zijn waarin ik een idee gecreëerd heb dat, ik in elk moment kan spreken, maar alleen wanneer de omgeving binnen mijn voorkeur is in de beperkingen die ik voor mezelf gecreëerd heb, in plaats van als mezelf HIER te spreken in ieder moment, wat ik ook spreek, als het Zelfsturende principe van mezelf.

Lilly: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om toe te geven aan een geloof en aan de rechtvaardigingen, excuses en validaties die ik verzonnen heb en geprogrammeerd en gecreëerd heb in mezelf van, ik kan dit niet of ik weet niet hoe dit te doen, of ik ben er niet klaar voor of mensen zullen me gaan veroordelen, of ik ben niet goed genoeg, of ik ben niet genoeg voorbereid, in plaats van de werkelijke eenvoud te zien, realiseren en begrijpen van het gewoon doen, van ademen, mezelf staande krijgen en spreken, wat in essentie hetgeen is wat ik elke dag doe; ik spreek, ik communiceer, ik deel en druk me uit, alhoewel; het was gemakkelijk voor me, omdat ik de werkelijke MIJ verstopte en bedekte en verdedigde met persoonlijkheden en dus het gemak van communicatie is feitelijk een voorgeprogrammeerde persoonlijkheid, waarin nu met het onder ogen komen van mezelf in mijn schrijven en spreken, ik de werkelijke ‘mij’ stuur en blootstel en daardoor is het zo moeilijk en is het zo moeilijk geworden, in de ervaring hiervan om mezelf uit te dagen om MEZELF uit te spreken en niet een persoonlijkheid als een VERBORGEN ZELF en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen hoe al die rechtvaardigingen, excuses en validaties, er zijn om me te beschermen achter mijn persoonlijkheden om mezelf niet onder ogen te hoeven zien.

Lindsay: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een idee te creëren dat ik beter spreek in termen van video’s en vlogs als ik alleen ben zodat ik me kan verschuilen achter of mezelf niet hoef bloot te stellen aan het Zelfoordeel waarin en als wat ik besta omdat ik gewoon kan gaan en het uit kan wissen of neerleggen en ik niet HIER hoef te zijn en mijzelf door een vergissing heen te spreken en wandelen en bij het maken van een vergissing is het okay en niet iets dat verborgen hoeft te worden als ik hier ben als mijzelf, geen schaamte dan, het is geen punt dat me zou verhinderen om me uit te drukken in ieder moment.

Lilly: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om mezelf te laten denken, geloven of waarnemen dat ik niet capabel ben om te delen, me uit te drukken of mezelf bekend te maken, terwijl dat idee, die waarneming en dat geloof in het niet capabel zijn, in feite nogmaals een oordeel, excuus of validatie voor me is om mezelf niet onder ogen te zien in mijn schrijven en mijn spreken door video interviews, omdat ik weet dat tijdens en in het spreken en schrijven, ik in feite mezelf zal zien en in dat zien is er geen manier om te accepteren en toe te staan dat ik mezelf verschuil omdat ik zichtbaar ben, ik ben hier, tegenover mij, voor mij en daarom, ieder excuus, iedere reden en rechtvaardiging waar ik mee kom om niet te schrijven of spreken, is in feite mezelf die probeert om mijn persoonlijkheden als ideeën van mezelf te verdedigen of beschermen, omdat deze altijd op de voorgrond stonden van het verhinderen van mijn Zelfverandering, van het mezelf stoppen van werkelijke, echte Zelfverandering, omdat voor mij om mezelf te veranderen, het nodig is dat ik mezelf werkelijk leer kennen, om mezelf te zien, om te realiseren, zien en begrijpen wat verandering nodig heeft en daarom vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb om mezelf te zien, realiseren en begrijpen hoe in het onder ogen zien van mezelf in schrijven en spreken, een feitelijke Zelfsturende beweging en toepassing aanwezig is van het openen van de deur voor mezelf naar en als verandering.

Lindsay: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om te participeren in een punt van Zelfsabotage in het plezier van het mezelf uitspreken hier als mezelf en hierin mezelf te onderzoeken als wie ik ben en mezelf de kans te geven om te ontdekken wie ik ben, maar in plaats hiervan te willen schuilen onder de lagen die ik gecreëerd heb voor mezelf zodat ik mijn ideeën, waarnemingen en overtuigingen van wie ik ben kan behouden, welke geen werkelijke context hebben binnen de levende realiteit en ik zie, realiseer en begrijp in dit moment dat als dat is wie ik ga zijn, als ik mezelf toewijd aan LEVEN zijn, dit alles sowieso weg moet gaan. Dus laat ik dit gewoon allemaal los zodat ik hier ben, mezelf uitsprekend in ieder moment.

Lilly: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toe te geven aan de ongerustheid die opkomt in mij als nervositeit die oprijst als een storm van emoties en gevoelens, die voelt als een vulkaan die uitbarst het moment voordat ik zelfs voorzie of overweeg mij uit te schrijven of spreken met anderen in het delen, laten zien en onthullen van mijn proces die ik wandel als mezelf en in deze toegestane ongerustheid en nervositeit saboteer ik mijn mogelijkheid tot Zelfverandering, zelfs voordat ik mezelf de mogelijkheid heb gegeven om het werkelijk te doen en daarom kom ik op voor mezelf om te accepteren en mezelf toe te staan om mijzelf die mogelijkheid te geven tot het werkelijk doen en zien wie ik ben in en voorbij de persoonlijkheden en reacties om uit te vinden wat er voorbij dit onbekende is.

Okay dus hier zijn wat voorbeelden voor iedereen om te zien hoe te wandelen door toepassing van Zelfvergevingen in het onder ogen zien van Zelf als de nervositeit, ongerustheid en angsten welke eenvoudig een Zelfsaboterende persoonlijkheidsmanifestatie is zoals Lindsey genoemd heeft in haar Zelfvergevingen evenals in het Zelf niet eens de kans geven om het te doen. Ik bedoel als je meer praktisch en ook fysiek wilt zijn, binnen dat proces van het wandelen door die angsten, ongerustheid en ervaringen, is het juist door het zelf doen van interviews en schrijven. Wandel door het proces van comfortabel worden en het werkelijk doen en het brengen van jezelf door de uitdagingen, gaande van het schrijven naar het spreken met Zelf, dan naar het delen op de forums, dan naar het doen van interviews, ik bedoel; we hebben een hele gemeenschap daar die Zelf en Elkaar assisteert en ondersteunt in het wandelen door en als dit proces. Bedankt.

Video 2011: Self Forgiveness Support in Pushing Through Resistances to Writing and Speaking

(transcript Larry Manuela; vertaling Ingrid Schaefer)

——————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Het Schrijven van Zelfvergeving (vertaling)

Schrijven

Zie je, zonder Zelfvertrouwen is er geen Zelf. Zonder Zelfvertrouwen is er geen Waarde. Zonder Zelfvertrouwen is er geen Leven. Zonder Zelfvertrouwen is er geen Integriteit. Zonder Zelfvertrouwen is er geen Gelijkheid. Zonder Zelfvertrouwen is er slechts illusie, bedrog, angst, onzekerheid. Het maakt niet uit hoe onzeker het universum is, als jij zeker bent van Wie Je Bent en hoe ieder ander Zou Moeten Zijn, heb je geen zekerheid van het universum nodig omdat Jij de uitkomst bepaalt.

Dus, Zelfvergeving binnen het aardse proces van het fysieke MOET in schrijven zijn. Als het niet in schrijven is, waar kun je dan bewijzen dat je door het proces van Zelfvergeving bent gegaan in tijd-ruimte, waar je de details kunt delen van jouw vergeving, welke laat zien dat je de totaliteit van de creatie in overweging hebt genomen in jouw vergevingen. Je kunt niet tot een punt komen waar je jezelf vertrouwt en dit delen met ieder ander zonder angst. Vergeving moet in schrijven zijn. Als je iemand vindt die beweert dat ze vergeving hebben gedaan, dat ze zelfvergeving hebben gedaan en ze hebben dit niet neergeschreven en ze kunnen jou dit schrijven niet laten zien, dan zijn ze niet gelijk. Ze zijn niet echt en hun vertrouwen is niet echt; ze vertrouwen een Geloof, ze vertrouwen zichzelf niet, ze vertrouwen Hoop, ze vertrouwen zichzelf niet, ze vertrouwen Liefde, ze vertrouwen zichzelf niet. Ze vertrouwen iemand anders, ze vertrouwen zichzelf niet.

In de Zelfvergeving zal de Zelfeerlijkheid te voorschijn komen. Zelfeerlijkheid is het fundament voor Zelfcorrigerende uitspraken, welke geschreven moeten worden. In de Zelfcorrigerende uitspraken zal de vergeving zichtbaar worden die gedaan is. In de Zelfcorrigerende uitspraak zal het een uitspraak zijn van: Ik Vertrouw Mijzelf om dit nu te leven en voor altijd. Als deze corrigerende uitspraak niet gedaan is, is er GEEN WEG. Zelf zal te voorschijn komen, Ontwaken als het levende Zelf in Zelfvertrouwen. Als het geschreven is en terwijl je het aan het schrijven bent, in jou, zul je zien wat het betekent om het te leven en wat er nodig is voor jou, om als jou te vertrouwen om de corrigerende uitspraken te leven welke in overweging is van de gelijkheid van wat leven is in ALLE WEGEN HIER, als er geen systeem is. Het systeem is tijdelijk, leven is dit niet. Als je het systeem omarmt, ben je geen leven; toch als leven kun je in het systeem zijn en blijven als leven, omdat je jezelf vertrouwt als leven. En dienovereenkomstig kun je jezelf en het systeem purificeren om leven zelf te worden. Als je dit niet doet, word je gelijk aan wat het is dat je toestaat.

Daarom, het fundament van Zelfcreatie:

Zelfvergeving in schrijven

Zelfcorrigerende uitspraken in schrijven

En dan het derde punt:

Dit werkelijk leven in Zelfvertrouwen, in iedere ademhaling

Adem voor adem, je realiserende dat iedere ademhaling een moment representeert, een begin en een einde, een tussenin, een eeuwigheid. Tijd heeft een begin en een einde. Leven NIET. Leven participeert soms in tijd. Maar als je verdwaald raakt als tijd ben je niet langer leven en alles dat overblijft, zijn gedachten en deze gedachten zijn voorbijgaande momenten, je kunt ze niet vertrouwen. Kijk, dan zegt de gedachte dit, dan zegt de gedachte dat, dan geeft de gedachte een ander antwoord, niets hiervan is consistent. Denken is GEEN creatieve kracht, het is een bedriegende kracht waar men verloren is en je kunt verloren blijven voor een eeuwigheid. Want in gedachten, in verbeelding ben je slechts een energie die de hele tijd van vorm verandert. Geen standvastigheid, geen stabiliteit, geen realiteit. Het is niet nodig een wezen in overweging te nemen die bestaat als energie op welke manier dan ook, omdat dit wezen niet echt is, dit wezen kan nooit te vertrouwen zijn met leven, omdat het wispelturig is, het verandert de hele tijd van gedachten in de naam van zijn Zelfzucht, het heeft geen integriteit, het is niet standvastig, het kan niet overeenkomstig staan met leven Wat Er Ook Gebeurt, en het zal verloren blijven en dus niet bestaand. Het is het beste voor dit om niet te bestaan.

Zelfvertrouwen, wie zal staan? Dat zal werkelijk leven zijn, waar geen angst bestaat, waar liefde onnodig is, omdat het slechts een polariteit is. Omdat Leven Alles omarmt en wat er ook bestaat, of het illusie is of polariteit, Leven stuurt zichzelf in Zelfvertrouwen voor het beste voor alles en iedereen in iedere ademhaling, in ieder moment, op iedere manier.

Video: The writing of Self –Forgiveness

(transcript Larry Manuela; vertaling Ingrid Schaefer)

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Proces van Kwantificeren – Spreek Zelfvergeving LUIDOP (vertaling)

Klank

Hoi iedereen. In dit video-interview bekijken we het luidop spreken van zelfvergeving, in het jezelf assisteren ​​en ondersteunen in het in klank uiten van zelfvergeving.

Nu, dit is in het bijzonder specifieke procesondersteuning voor diegenen die zelfvergeving voor de eerste keer luidop spreken. En het is het proces van zelfvergeving schrijven — is het proces van het schrijven van de, en het wandelen van de feitelijke blauwdruk van de structuur van het systeem dat men in zichzelf als een geestbewustzijnssysteem onder ogen ziet en het in klank uiten van zelfvergeving en het luidop spreken voor zichzelf is het vrijkomen van de substantie, de energie, de kristallen, de verbindingen, de interrelaties en dimensies van het gehele systeem binnen zichzelf. Dus, in termen van het wandelen van zelfvergeving wordt het voorgesteld om het te schrijven en spreken als het totale proces van jezelf assisteren en ondersteunen met het wandelen van die systeemmanifestatie uit ZELF in het menselijke fysieke lichaam om zo Zelf effectiever te assisteren en ondersteunen in het proces van zelfcorrigerende toepassing.

Nu uiteraard in termen van bijvoorbeeld, waarom is dit? Als men eens een kijkje neemt in het schrijven. Het uitschrijven is gewoon nog steeds alleen structureel, je wandelt het structureel uit in jezelf als het eigenlijke proces van schrijven. Je bent op hetzelfde moment als het schrijven, wanneer je de woorden schrijft, schrijf je de structuur uit, de blauwdruk, het ontwerp van het totale systeem dat je onder ogen ziet in het uit jou wandelen door middel van zelfvergeving en tegelijkertijd binnen dat proces wandel je het uit — je komt tot realisaties, inzichten, begrijpen.

En nu, om het te onderbouwen dat wandelen van het systeem als jezelf, qua structuur en zijn design en zijn manifestatie ——– zal het luidop spreken je assisteren en ondersteunen bij het loslaten van de substantie wat de energie is of de dimensies of relaties die gesubstantieerd zijn die dat systeem tot ontstaan manifesteerde. Omdat het in klank uiten, spreken, je stem de werkelijke stand van jezelf is, waar je binnen de zelfvergeving de verklaring aflegt dat, ik laat de energie los, de relaties, de substantie die het systeem manifesteerde en ik neem mijn plaats in mij, in mijn menselijk fysieke lichaam in relatie tot dit punt om in staat te zijn gewaar te zijn als MIJ met mijn menselijk fysieke lichaam in de manier waarop ik leef, om deze energie NIET MEER te accepteren en toe te staan, deze relaties, deze netwerken dat wat het systeem substantieerde mij over te nemen, bezitten, me te sturen en mij te controleren. Ik maak deze beslissing met mij te staan ​​door mij in mijn menselijke fysieke lichaam en mij te assisteren en ondersteunen mezelf en mijn leven te veranderen door middel van praktische toepassing; om feitelijk uit te groeien tot het sturende principe van mij in mijn menselijk fysieke lichaam en mijn wereld, wat dus de verklaring is die je maakt wanneer je het in klank uiten van zelfvergeving wandelt in het op resonante wijze luidop wandelen van zelfvergeving, dat is een uitspraak die je maakt bij het effectief luidop wandelen van je zelfvergeving.

Dus daarom, wanneer je zelfvergeving wandelt stellen we voor het schrijven evenzo luidop te doen, want je wandelt de verschillende dimensies van een systeem en jezelf in het schrijven en het spreken. In het schrijven ervan, ben je de structuur, het ontwerp, de constructie, het systeem aan het vrijgeven. In het spreken ben je met de klank van jezelf als je stem als je stand, waarbij je de positie binnen je menselijk fysieke lichaam op resonante wijze inneemt om jezelf effectief voor te bereiden in wanneer je je zelfcorrigerende toepassing doet om in staat te zijn de gedachten te stoppen, de back-chat, de reacties die opkomen omdat je je zelfvergeving hebt toegepast, je hebt het uitgeschreven, je hebt het uitgesproken en je stand binnenin je is zo des te effectiever en je kunt dus door het systeem wandelen dat opkomt — jezelf veranderen in een moment van praktische toepassing en je werkelijke fysieke bewegingen sturen, je stem, je wezenlijkheid naar iets of iemand, van geestelijke deelname richting zelfsturend leven.

Dus met het in klank uiten van zelfvergeving, als je een verklaring luidop zegt, als je het eenmaal hebt geschreven, zoals bijvoorbeeld: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf aanvaard en toegestaan ​​heb in woede te reageren toen mijn moeder me vroeg om de afwas te doen. In het spreken van een verklaring is men het werkelijk aan het spreken in de realisatie, in vrijgave, binnen het nemen van verantwoordelijkheid. Het zou een natuurlijk spreken van de woorden zijn, het zou comfortabel zijn, het zou stabiel zijn en het zou HIER zijn, precies zoals ik de verklaring sprak. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf aanvaard en toegestaan ​​heb in woede te reageren toen mijn moeder me vroeg de afwas te doen en wederom, het is niet een gedreun van zelfvergeving spreken. Het moet een echte zelfvergeving zijn. Je bent eigenlijk jezelf aan het vergeven in het jezelf vrijgeven van die reactie in het punt onder ogen zien met een ander wezen in je wereld, maar tegelijkertijd is je toonaard stabiel, is je lichaam comfortabel en is je verklaring sturend, is het zeker, is het echt: Ik vergeef mezelf voor het mijzelf accepteren en toestaan ​​in woede te reageren toen mijn moeder me vroeg om de afwas te doen. In dat moment van het luidop spreken en het in klank uiten, ben je aan het realiseren wat je hebt geaccepteerd en toegestaan op dat moment. Het is als, IN de verklaring zul je zien als je het luidop spreekt, hoe zinloos en onnodig een dergelijke reactie is en tegelijkertijd zul je binnen die ene uitspraak zien hoe je onnodig de relatie met je moeder hebt bemoeilijkt, hoe dat moment gewoon veranderd kon zijn met jou die de afwas doet, een praktisch punt, hoe op dat moment van jezelf assisteren en ondersteunen in het doen van de afwas, je je moeder aan het assisteren en ondersteunen bent, je je hele gezin aan het assisteren en ondersteunen bent. Het is een praktisch punt dat gedaan moet worden. Je moeder kan echt druk zijn geweest en je was niet in het bijzonder iets aan het doen, maar wilde gaan en naar muziek luisteren en overwoog dus niet een ander wezen, een ander wezens situatie te overwegen, jezelf, je tijd, wat praktisch is, wat vereist is gedaan te worden — al deze realisaties kunnen in één verklaring van het effectief in klank uiten van de woorden als ZELF opkomen.

Dus, als en wanneer je je zelfvergeving toepast en er is zoiets als stemtonaliteitdifferentiaties en je stem is aan het kraken of je lichaam gaat in reactie zoals pijn of ongemak als je het aan het spreken bent en dat zal voornamelijk gebeuren aan de achterkant van je menselijk fysieke lichaam bij het nekgebied dat stijf zal worden, met name het midden van je rug. Dan wat toont binnen je menselijk fysieke lichaam is: dat je niet effectief genoeg had gekeken naar dat punt dat je aan het vergeven bent. Dus als je bijvoorbeeld: Ik ….. vergeef mezelf dat ik mezelf geaccepteerd en …… toegestaan heb …. in woede naar mijn moeder te reageren toen ze me vroeg om ….. (spreker zucht) …….. de afwas te doen. Ik bedoel okay uiteraard heb ik het een beetje overgeaccentueerd, maar het is gewoon een voorbeeld van de verschillende fysieke ervaringen waar je doorheen gaat in de toepassing van een verklaring of zuchten of emotie en gevoel binnen het en uhmm als de uitspraak NIET willen doen, omdat je nog steeds de schuld aan je moeder wilt geven.

Dus ben echt gewaar en zelfoprecht van dergelijke veranderingen die plaatsvinden in je menselijk fysieke lichaam, je toonaarde, je zuchten, je wijzigingen en dat soort dingen. Het zijn gewoon aanwijzingen dat er een punt binnenin is waar je niet naar gekeken hebt. Dus met het gebruik van dat voorbeeld kan men dan gaan kijken naar oké mijn zelfvergeving laat zien dat ik nog steeds mijn moeder wil beschuldigen. Dus doe dan je schrijven van het hoe en waarom het is dat je je moeder wil beschuldigen en dan realiseer je je bijvoorbeeld in je schrijven dat het gewoon allemaal een manipulatie is, omdat je gewoon wilde gaan en naar muziek luisteren en je gewoon de afwas niet wilde doen en doe dan je zelfcorrigerende toepassing van wanneer iemand vraagt ​​om iets te doen, overweeg dan een ander, houdt rekening met de familie, de hele situatie in de huis, laat je persoonlijke wensen, behoeften en verlangens gaan en betuig je levenswijze voor wat het beste is voor iedereen. Wat het beste is voor allen is het beste voor ZELF. Ik bedoel als je je afwas doet, zul je schone afwas hebben, zul je interactie met je moeder hebben die stabiel is, die duidelijk is en die hier is en haar ervaring van zichzelf zal dan expressiever zijn met de rest van het gezin en dus de hele situatie verandert dankzij jou die je startpunt verandert in het benaderen van de afwas.

Okay, dus dit is gewoon een beginnerspunt in termen van het je zelfvergeving luidop wandelen voor jezelf, in het controleren van je stemtonaliteit, je fysieke lichaamsreacties en veranderingen in de eerste zin zelf, dat je altijd een indicatie zal geven van waar je meer schrijven behoeft te doen, er meer inkijken. En dan ga je weer terug naar de verklaring en ga je zien of men helder is en spreek je het: Ik vergeef mezelf dat ik mezelf aanvaard en toegestaan ​​heb in woede te reageren toen mijn moeder me vroeg om de afwas te doen. Wanneer het comfortabel is, helder, HIER en het is een echte zelfvergeving als een verlossing en een besef, dan weet je dat je staat.

Oké, dus degenen die proces wandelen en bovendien zichzelf kunnen assisteren en ondersteunen met dit punt, doe het. Ik bedoel, in termen van tijd en verantwoordelijkheden uiteraard, kun je je schrijven van je zelfvergeving de ene dag doen en kun je het in het spreken ervan de volgende avond doen. Of vind die tijd voor je om jezelf te assisteren en ondersteunen bij de toepassing van dit punt van het luidop spreken van zelfvergeving, om het meer en meer stabiel te laten worden, natuurlijk, helder en HIER als ZELF. In eerste instantie zal het ongemakkelijk zijn, zal het zijn als leren hoe je auto rijdt, leren te lopen. Het zal wel struikelend zijn, gaat het wel morrelend zijn, gaat het wel onhandig zijn en het is prima. Je wandelt dit proces alleen met jezelf, ik bedoel kom op, doe dit voor jou, beoefen dit, wandel het, beweeg ermee, speel ermee, ik bedoel het is echt geweldig om de innerlijke werkingen van jezelf te leren kennen door simpelweg te luisteren naar jezelf en gaan zo van, oké er is iets uit, daar mis ik iets, daar zou ik meer in kunnen kijken, oké ik zie dat ik hier niet duidelijk ben, ik ben daar niet duidelijk. En zelfs bij het wandelen van je zelfvergeving luidop kun je dan zien of je zelfvergevingsuitspraken die je hebt geschreven natuurlijk effectief zijn. Dus het is een coole, dubbele kruisreferentie voor jezelf waar dan tegelijkertijd tijdens het luidop wandelen van zelfvergeving in het bijstaan ​​van jou in dat proces nadat je het geschreven hebt, je zelfvergeving schrijven steeds effectiever zal beginnen te worden en zo zal uiteindelijk je schrijven en je in klank uiten beginnen één en gelijk te worden, hetgeen vanuit het grotere, totale perspectief van je proces zal beginnen je werkelijke, fysieke, praktische sturende leven te assisteren en ondersteunen wanneer je jezelf schrijft en in klank uit in correctie.

Heel hartelijk bedankt.

Video 2012: Quantify Process – Speak Self Forgiveness OUT LOUD

(transcript Larry Manuela; vertaling Sylvie Jacobs)

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Zelfvergeving in Ieder Moment van Ademhaling (vertaling)

Vertaling blog van Lindsay Craver

http://lindsaycraver.blogspot.nl/2011/03/self-forgiveness-in-every-moment-of.html

Zelfvergeving in Ieder Moment van Ademhaling

Dit is duidelijk niet bedoeld om letterlijk te nemen, als in het spreken van de verklaring: ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb…..

in ieder moment – als dat het geval was, dan zouden we niets anders doen dan het alsmaar opdreunen van Zelfvergevingsverklaringen de hele dag, en is er geen praktische participatie in deze fysieke werkelijkheid. Dus, in het kijken naar dit punt van Zelfvergeving in iedere ademhaling, ben ik tot de realisatie gekomen dat het ieder moment een stoppen is van mijzelf van participatie in de geest. Ieder moment dat ik mezelf stop van participatie in gedachten, ben ik mezelf aan het vergeven.

Ben ik in staat tot een eenvoudig stoppen? Ik bedoel, werkelijk STOPPEN – dus, NIET ONDERDRUKKEN in een willen verstoppen voor wie ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zijn/worden? Zoals, “yeah…ik ben totaal gestopt, ik ben totaal helder. Niets om naar te kijken hier. Ik zweer het, ik zweer het…” – lol.

Dit vraagt brute Zelfeerlijkheid – om iedere situatie in overweging te nemen – ieder moment dat opkomt – en in/als Zelfintimiteit kijk ik in mijzelf (Into-me-I-see / in mezelf zie ik) en maak ik zeker dat ik niet besta in wat voor punt van Zelflimitatie dan ook – geen gedachten/overtuigingen/waarnemingen/oordelen/angsten/etc – en als een punt opkomt, kan ik het onmiddellijk laten gaan in een moment van ademhaling? Als ik dit niet kan – dat is okay – ik pas luidop Zelfvergeving toe, mijzelf sprekend tot helderheid, of ik schrijf mezelf uit tot een punt van helderheid – en wanneer ik spreek, wanneer ik schrijf – GEEF IK MIJZELF RICHTING.

We moeten onszelf niet toestaan om onszelf te schrijven/spreken in/als zelfwrok – wrok tegenover het leven = alles wat bestaat, in een weigering om te veranderen – feitelijk gelovend dat we hopeloos zijn, en dus staan we onszelf toe om gedirigeerd te worden door energie in schrijven/spreken eenvoudig omdat we geloven dat we ‘dit moeten’. Ik bedoel, wat een zwaarte.

Schrijven moet geen karwei worden – waar we ons voortslepen naar de computer met benen als blokken van cement, of naar ons schrijfboek, zuchtend en steunend en fundamenteel ons huis opblazend (zelfondersteuningsplatform) omdat we onze geest als de ‘grote boze wolf’ ons laten bezitten in het geloof dat we deze gedachten ZIJN die opkomen – dat is alleen het punt vergrotend, zeer vereenvoudigd, en zal leiden tot gemanifesteerde consequenties, en deze gemanifesteerde consequenties hebben niet alleen een effect op onszelf, maar op alles en iedereen in het bestaan. We moeten zorgvuldig zijn met de woorden die we schrijven/spreken. We brengen onszelf hier in script. We ZIJN feitelijk de woorden die we schrijven/spreken. Dus, vraag ik mezelf – wie ben ik in dit moment? Als deze woorden? Als deze ademhaling? Alleen Zelf kan dit weten.

Ieder moment moeten we onszelf vragen – wat ben ik aan het opbouwen? Zoals de verklaring – ‘Zelfvergeving in ieder moment van ademhaling’ – we zullen onszelf deze vraag feitelijk niet stellen – wat ben ik aan het opbouwen? – de hele dag…hoe dan ook, dat is wat hier moet zijn met/als ons terwijl we ademen, terwijl we participeren in deze fysieke werkelijkheid. Sta ik, hier, als mijzelf? Als wie ik WERKELIJK ben? Zoniet, dan is het een zaak van aanpassing, dat is alles – voor ALLES EN IEDEREEN – voor wat het beste is voor ALLES EN IEDEREEN!

Wil ik veranderen?

Durf ik te veranderen?

Durf ik het aan om mijzelf niet langer te accepteren als een angstig, gelimiteerd, ingesnoerd wezen?

Veel plezier!

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Zelfvergeving: Hoe, Waarom, Wat, Waar, Wanneer? (vertaling)

Vertaling blog van Marlen Vargas del Razo:

http://marlenvargasdelrazo.wordpress.com/2012/02/28/2012-self-forgiveness-how-to-why-what-where-who-when/

Dus, ik ben  Desteni videos aan het bekijken – ik ga van de een naar de ander op zoek naar de ‘magische code’ die ik kan gebruiken om in wezen mezelf te deprogrammeren nu dat ik heb begrepen dat we voorgeprogrammeerdeGeest Bewustzijn Systemen zijn geweest en het nodig is dat we er iets aan doen! Ik wil beslist niet slechts een of andere bewustzijns-robot blijven die niet leeft maar alleen maar de tijd doodt – wat moet ik doen? – Waar vind ik de uitweg? – Wat is het geheim?”dit waren mijn gedachtes 4 jaar geleden.

Aanvankelijk raakte ik zo buiten mezelf door het kijken naar de video’s en het zo vaak horen van de woorden “STOP THE MIND”, dat ik vreesde te eindigen in zoiets als een vegetatieve staat. Ik dacht dat dit proces gewoon onmogelijk was en ik vroeg me af hoe ik in hemelsnaam mijn leven zou doorbrengen met ‘No Mind’! Ik moet hier bekennen dat ik zeer goedgelovig was, dat is waarschijnlijk een van de redenen waarom ik me overgaf aan zoveel rotzooi  (spiritualiteit en samenzweringstheoriën) die ik onderzocht vlak voordat ik bij Desteni kwam. Vanuit deze ‘achtergrond’ drong het niet tot me door wat er feitelijk bedoeld werd met ‘stopping the mind’, en stond ik mezelf alleen toe om in wat ik nu noem ‘de klaagster-ervaring’ te gaan, waarin ik een kluwen van gedachten creëerde, en mezelf opgaf voordat ik ook maar begon. Dit werd veroorzaakt doordat het proces ogenschijnlijk onmogelijk leek op het eerste gezicht: ‘te veel’, ‘ondraaglijk’, ‘hoe krijg ik het ooit voor elkaar?’ – Dit baarde me een tijd zorgen, lol, het maakte allemaal deel uit van één en dezelfde geest-ervaring die ik binnenin mezelf gecreëerd had.

In deze jammerlijke staat stuurde ik een bericht naar de mensen van Desteni waarin ik mijn toestand uitlegde, hoe ik letterlijk ‘mijn verstand aan het verliezen’ was door me te realiseren dat ik mijn gedachten moest stoppen – en me afvroeg, hoe zal ik leven, wat zal ik zijn? Etc. Het antwoord wat ik van hun kreeg was tot mijn verrassing van zo’n eenvoud en vanzelfsprekendheid dat ik letterlijk hardop moest lachen terwijl ik het las, doordat ik me realiseerde hoe gebruikelijk deze ervaring van mij was geweest in mijn leven: het was mijn geest die er een heisa over maakte, het verdedigingsmechanisme van de geest om niet door dit proces te hoeven gaan = het is niet wie ik werkelijk ben als leven die loopt te klagen! Dus, dit punt werd een eerste realisatie: mijzelf stoppen een klager te zijn. Sindsdien heb ik deze video gedeeld met iedereen die hetzelfde punt ervaart van dat het allemaal ‘onmogelijk’ lijkt om door te wandelen, om te realiseren dat het slechts het overlevingsmechanisme van de geest is dat optreedt – letterlijk schreeuwend om hulp bij de realisatie: we staan op het punt zijn heerschappij onderuit te halen.

Toen ik eenmaal over mijn eerste reacties heen was ging ik simpelweg verder met het bekijken van het materiaal.

Zelfvergeving?

Ik hoorde constant de woorden ‘Zelfoprechtheid’ (Self-Honesty),Zelfvergeving’ (Self-Forgiveness), ‘Schrijven’ (Writing),Ademen’ (Breathing), ‘Zelfcorrigerende Toepassing’ (Self-Corrective Application) in de video’s, waarvan ik concludeerde dat het ‘de manier’ was. Ik begon vast te stellen wat zulke woorden toen voor mij betekenden, welke ‘waarde’ ze voor mij hadden,  en hoe ik er tegenover stond.

Ik was iemand die voor eerlijkheid was binnen het begrip van wat ‘eerlijk zijn’ is/betekent in het systeem, wat zoiets zou kunnen zijn als iemand anders of een ander land de oorlog verklaren op een ‘rationele en logische’ manier, en beschouwd worden als ‘eerlijk’ doordat ik ‘de waarheid spreek over hun intenties’ zonder ook maar te overwegen wat het beste is voor iedereen in zulke woorden/beslissingen.

Ik had mezelf beschouwd als een ‘openhartig persoon’ met zulke maatstaven, zonder werkelijk te overwegen ‘wat het beste is voor iedereen’ in zo’n eerlijk zelf-gecreëerd idee over mezelf. Dus, dit is hoe ik mijn ogen begon te openen voor wat ZELF-oprechtheid was, hetgeen volstrekt zinnig op mij overkwam in alle opzichten.

Schrijven was iets wat ik gedaan had en deed in die tijd – al gebruikte ik het beslist als een versterking van mijn eigen persoonlijkheden waarin gedichten of teksten van liedjes die ik nooit zong bewaarheid worden, lol – in essentie schreef ik om mijn persoonlijkheid vorm te geven en bij te schaven, net als een beeldhouwwerk dat ik van mezelf aan het maken was als een mooi idee dat ik kon dragen als een jasje. Die schrijfsels werden de ‘code’ zogezegd, waarin ik mezelf geruststelde in ‘wie ik was’ en waarom ik op een bepaalde manier dacht, waarom ik hield van de wereld of juist niet. Ik schreef niet echt om mezelf uit mijn zelfgecreëerde ‘hol’ te halen, maar eerder versterkte ik het en rechtvaardigde ik het als ‘een manier van leven’. Dit was alles waar ik over wilde schrijven in die tijd.

Toen ik me realiseerde waaruit het proces bestond, begreep ik dat dit ontwikkeld moest worden om de ‘wereld te veranderen’. Ik had er geen probleem mee zulke punten te brengen tot een ‘een en gelijk’ begrip, maar … Zelfvergeving? Allerlei soorten oordelen  vonden plaats in mezelf tezamen met de gebruikelijke vragen zoals: “Waarom moet ik mezelf vergeven?”, “Waarom kan ik het niet gewoon loslaten/stoppen?” – “Is dat niet iets religieus?” – “Is er niet gewoon een andere manier om dit (proces) te doen in plaats van dit soort vormelijke zinnen uit te schrijven om mezelf te corrigeren?” Ik was erg skeptisch en ging zelfs zover om bang te zijn om ‘mezelf te deprogrammeren’, bang om tot een punt te komen van ‘geen controle’ meer hebben over mezelf = in wezen bang om een ‘zelfvergeven drone’ te worden lol, zonder me werkelijk te realiseren in die tijd dat ik al Geen ‘controle’ had over mezelf en dat ik een door de geest gedreven wezen was dat in feite nooit echt geleefd had.

We hebbende neiging om overweldigd te worden door alleen al het idee om onszelf te moeten vergeven voor al wat we tot zover geleefd hebben en onszelf te vergeven als de gehele wereld voor wat dat betreft. Dit was gewoon een aanvankelijke geest-ervaring waar we dan bang zijn om ‘in terecht te komen’, omdat het gewoon ‘teveel’ lijkt en we in ervaringen van zelfmedelijden gaan zoals “ik kan dit onmogelijk doen”, ik stortte in doordat ik het idee moest loslaten dat er een snelle oplossing zou zijn, of zelfs dat er een soort God zou bestaan waarmee ik ‘in verbinding kon treden’ om tot een ‘hogere ervaring van mezelf’ te komen. Dit was allemaal onderdeel van de mindfuck die allereerst gestopt moest worden

Dus ik zei tegen mezelf: ik kan niet doorgaan zoals ik nu ben we moeten de wereld stoppen en daarvoor beginnen we met onszelf. Aanvankelijk leek het aantrekkelijk om dit als reden te hebben om het zo te doen, ik had nog steeds geheime verlangens voor een  toverstafje die het werk voor mij zou doen waarin ik alleen ‘zelvergeving zou hoeven toepassen’ in de zin van het uitschrijven en het probleem zou opgelost zijn – later kwam ik er achter waar het werkelijk om draaide.

Ik heb m’n schoenen aangetrokken, laten we wandelen!

Ik bleef naar het forum gaan gewoon om te zien wat Zelfvergeving was nadat ik de eerste weken bezig was geweest om alleen te wennen aan het idee dat ik zelf Zelfvergeving zou toepassen – in eerste instantie leek het een repeterend opdreunen van woorden waarin ik door elk stukje van mijn herinneringen, mijn leven, zou moeten gaan en er Zelfvergeving op zou toepassen. Het scheen me omvangrijk toe, in mijn gedachte kwam er onmiddelijk op: ‘geen denken aan! Dit is onmogelijk’ terwijl ik me ideeën vormde van de rest van mijn leven hele dagen doorbrengen met het non stop toepassen van zelfvergevingen, lol. Dat is het ‘extremist’ gedeelte van de persoonlijkheid welke ik voortga te onderzoeken door uitschrijven en stoppen binnen dit proces.

Nadat ik de allereerste voorbeelden van Zelfvergeving van Jack had gelezen, ging ik in de middag op bed zitten en begon ik verder te lezen. Ik zag mezelf in de ongemakkelijke positie waarin ik voor het eerst van m’n leven die verklaringen hardop uitsprak. Ik bloosde waarschijnlijk zelfs tegenover mezelf, ook al was ik helemaal alleen, ik was dit zo niet gewend van mezelf, om mezelf te vergeven aangezien ik had geleefd als een eigengereide persoon die denkt en gelooft dat, alles wat ik doe is ‘terecht en kan niet verkeerd zijn. Alleen al te gaan zitten en zelfvergevingen oplezen was een onmiddelijk nederig makend moment, het was al direct als een handgranaat die ontploft richting mijn ego: het stond op het punt opgeblazen te worden voor leven.

Een van de eerste punten welke ik wandelde door zelfvergeving was het aantonen van de berperkingen van de geest en de angsten en andere emoties/gevoelens die gehecht waren aan het beginnen van dit proces zelf. Ik had letterlijk dit onwerkelijke scenario gecreëerd van ‘mij in het proces’ waarin ik mezelf als een zombie voorbij ‘andere mensen’ zag lopen op straat waarbij ik eenvoudig de hele tijd ‘blanco’ moest blijven. Maar nee, dat was mijn eigen misverstand wat later deel van mijn eigen angsten werd dat ik het Proces buiten proporties zou opblazen – hierom lachen was een coole manier om het punt van me af te schudden en eenvoudig mezelf aan het schrijven te zetten, mezelf toe te wijden aan mezelf aan leven wat er ook gebeurt.

Wat?

Okee, dus … wat zou dit nu moeten doen? Ben ik nu vrij van god? van het vrouwelijk ego? en ben ik nu Zelfoprecht?” Lol, mijn eerste ideeën over Zelfvergeving hielden verband met dat dit een proces was waarin ik een soort van magische toverformule zou hebben door eenvoudig de woorden uit te spreken/mezelf uit te schrijven en alles ‘opgehelderd’ te hebben – laten we zeggen dat het hele aspect van Zelfvergeving te moeten Leven in die tijd niet echt was begrepen. Dus, ik besloot het punt toe te passen van er onvoorwaardelijk in zijn, ik had niets te verliezen.

Ik ging verder met een punt eerst uit te schrijven om te zien ‘hoe dat werkt’, waarbij ik werkte met de meest op de voorgrond tredende ervaringen die ik had op dat moment. Ik nam niet eens zoveel deel aan de forumsin die tijd, ik focuste alleen op het leggen van het  fundament voor mezelf, want ik wist dat dit de manier was om het proces te wandelen, om op te staan voor leven en uiteindelijk mijn geest te stoppen – Ik ‘wist’ het, toch moest het gewandeld en zelfgerealiseerd worden.

Het viel me op dat het eerst allemaal zo repeterend leek –Waarom kan ik niet gewoon één keer zeggen ‘ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb en dan de hele lijst opnoemen en ‘klaar is Kees’?’  – Ik was nog steeds op zoek naar de ‘snelle en handige’ uitweg, het koste wat tijd om er achter te komen wat ik eigenlijk aan het doen was met ‘Ik vergeef mezelf’ nadat ik het willekeurig uitgesproken had zonder dat de woorden veel voor me betekenden – en feitelijk is dat ook zo, ze betekenen niets! Tenzij je ze Leeft. Dit was het ‘aha-moment’ waar ik doorheen moest om voor mezelf de werkelijke toepassing ervan te ontdekken.

Ik moet zeggen dat het oordeel over het woord ‘vergeving’ bleef zelfs na een tijdje geschreven te hebben en mijn proces te wandelen. Het was voor mij als een stil ineen krimpen van binnen telkens wanneer ik mij mezelf hoorde vergeven, vanwege het hebben van deze concepten uit de religie en van priesters en de hele religieuze constructie die samenhangt met het woord ‘vergeving’. Het was gewoonweg jakkie in het begin.

Het sleutelpunt hier: ik had geen Zelfvergeving toegepast op het oordelen van het woord Zelfvergeving zelf en de associaties ermee niet opgeruimd. Ik moest inzien hoe het me tegen stond door een herinnering aan die enige keer dat ik te biecht was gegaan bij een priester, die me bij bleef als een hele bittere ervaring in mijn leven, haast alsof je een medicijn moest slikken wat een tijd lang een hele nare smaak achter liet in je mond. De priester gebruikte het woord ‘vergeving’ en zo voor mij op een manier dat het een stigma had achtergelaten jegens dat woord. Ik ging nooit weer biechten en in mijn geest was zelfvergeving toepassen als mijn ‘duistere daden’ opbiechten tegenover mezelf, wat ik zag als een cool punt in die zin dat ik niet mijn toevlucht hoefde te nemen tot een ander om mijn zaken te vertellen, teneinde ‘verlossing van mijn zonden’ te vinden. Toen realiseerde ik me wat een mooie kunstgreep religie had gecreëerd door ‘de enige’ te zijn die je dit ‘Godgegeven recht’ kan verschaffen om ‘je te vergeven’, terwijl Zelfvergeving impliceert: ik kan het zelf doen – geweldig, dé manier om trouw en geloof te ontluisteren.

Ik paste zelfvergeving toe op mijn ‘jakkie’-gevoel en op ‘raar’ en op mijn oordeel over het woord vergeving en zelfvergeving zelf – de hele lading punten die open ging terwijl ik de zinnen en gedachten begon uit te schrijven zoals ‘waarom moet ik mezelf vergeven’, ‘waarom vergeving klinkt als iets wat de priesters doen voor anderen’, vergeving gerelateerd aan god, vergeving gerelateerd aan iets wat ik ‘verkeerd’ heb gedaan, vergeving als in ‘iemand om vergeving vragen’ en zelfs ideeën dat dit een vernederend proces is en genant zelfs voor mijzelf alleen.

Toen ik het proces begon merkte ik ook hoe ik ‘de rottigheid van mijn verleden achter me wilde laten’ en ‘verder wilde’ wat ik deed door het allemaal uit te schrijven en ook te delen als een vorm van iets laten zien aan iemand van mijn eigen toepassing – in zekere zin een ‘ideaal’ volgend van mezelf zo spoedig mogelijk reinigen van zulke ‘zonden’. Dit was niet iets wat ‘verkeerd’ was ofzo, ik vond in dat proces gewoon uit hoe we onze eigen weg vinden om onszelf te vestigen door een proces op een proefondervindelijke manier.

In mijn geval was het meestal door schrijven dat ik punten opende om Zelfvergeving op toe te passen, de ‘vrijheid om te schrijven’ te hebben waarin ik alle ogenschijnlijk triviale punten van mijn dag deelde. Ik ervoer bepaalde blokkades tijdens het schrijven van zelfvergevingen steeds wanneer ik in mijn geest sprong in een idee van ‘mezelf in mijn proces’, waarin we geloven dat we iets aan het doen zijn wat ons ‘beter’ zal maken, ons ‘meer’ zal maken op de een of andere manier – Nee dus, totaal niet. Ik haal een zin aan die eens in een chat naar voren kwam: “Het Zelf als leven heeft nog geen taal of Vermogens”. De nederigheid realiserend die vereist is om om dit proces te gaan was een heel cool punt in dit alles, omdat het me toestond om ermee te stoppen een bepaald idee over mezelf ‘hoog te houden’ waaraan ik mezelf mijn hele leven gebonden had, om te leven volgens de ‘hoogst mogelijke maatstaven’ qua intellectueel niveau.

Het was nodig dat ik dit ego los liet – wat ik had gevormd rond specifiek en effectief zijn in mijn toepassing – en nog steeds wordt het gestopt wanneer het ook maar de kop op steekt. Ik realiseerde me dat het alleen weer een ander ‘ideaal’ van mezelf zou voeden waarin ik iets ‘beters’/ een ‘beter’ iemand zou worden, in plaats van me simpel te realiseren dat zelfoprechte toepassing hierin geen ego’s zal vergroten, maar alleen aantoont/onthult en functioneert als ondersteuning om onszelf te leiden tot in een werkelijk praktisch fysiek geleefde realisatie van wie we echt zijn, waarin we onszelf ondersteunen om de blinddoek af te nemen om te zien wie we allemaal werkelijk zijn.

Waarom?

De eenvoudigste reden die ik kan noemen hoe ik er toe kwam om zelfvergeving toe te passen was om echt te gaan Leven. Ik begreep dat we onmogelijk door kunnen gaan zoals we tot nu toe bezig zijn in deze wereld, het is nodig dat we stoppen wat we hebben toegestaan en geaccepteerd in onszelf en werkelijk tot de realisatie komen dat het in feite mogelijk is een nieuwe wereld te creëren als ieder individu dat bereid is op te staan voor leven, zichzelf toewijdt aan zichzelf, om een proces te leven waarin Leven in overweging wordt genomen in alle aspecten als een en gelijk – altijd.

Ik wilde ophouden almaar hetzelfde zelf-kleinerende systeem te zijn met al deze gewoontes en obsessies en verlangens om te weten en elke vorm van ‘waarheid’ te vinden om een ‘zin aan het leven’ te geven. Toen ik hoorde dat Zelfvergeving de manier was om allereerst al deze illusies te STOPPEN om dan te leven, realiseerde ik me dat ik dit ‘voor mezelf moest testen’, ik kon niet doorgaan met gewoon het materiaal te bestuderen en alle kennis en informatie absorberen voor het genot van mijn eigen knappe-ego bevrediging, nee.

Ik ging er aanvankelijk ‘vol in’ met het toepassen van Zelfvergeving en had er een zware taak aan met heel veel uitschrijven. Ik had nog steeds deze ‘drang’ om iets gedaan te krijgen, om ‘het voor elkaar te krijgen’ en eindelijk hier te zijn ‘zonder geest’ en eindelijk vrij te zijn, Ik was nog steeds Zelfvergeving aan het toepassen vanuit het startpunt om iets te bereiken, waarin ik me niet werkelijk realiseerde dat wat ik aan het doen was, onderdeel was van het proces om eerst Zelfoprechtheid te vestigen in mezelf.

Ik realiseerde me dat dit proces niet draait om ‘onszelf verbeteren’ of ‘persoonlijke groei’ maar simpel de realisatie is van waartoe we werkelijk in staat zijn om te leven-als,  waarin we onszelf leiden naar onze optimale staat en leven in ons meest volle potentieel. Dit alles kwam mij zinnig voor als hoe deze wereld en de realiteit ‘altijd had moeten zijn’ – ik zag dat het punt dat ons in de weg stond om ons werkelijke vermogen tot het stoppen en corrigeren van onszelf te realiseren, alleen maar onszelf als de geest was. Wij zijn de enigen die ons in de weg staan – om Bernard te parafraseren. Alle gedachten van ‘verloren zijn’ begonnen te vervagen, omdat ik zag dat ik alleen maar ‘verloren was geraakt’ volgens de gedachten die ik de ruimte had gegeven had en veel adem had meegegeven om te bestaan als ‘wie ik ben’, vervolgens realiseerde ik me tot welke mate dit mijn eigen creatie was geweest en hoe ik hier zelfverantwoordelijkheid voor moest nemen.

Ik stel voor dat je de blog leest ‘How I was able to Hear Desteni’ voor meer details van deze eerste dagen van kennismaking ermee. Ook al klonk het allemaal behoorlijk raar voor me, toch besloot ik het ‘te proberen’ gewoon omdat ik al door andere processen was gegaan om te proberen ‘mezelf beter te voelen’ welke niet erg effectief waren gebleken of met ‘blijvende resultaten’ gewoon als de tijdelijke overbruggingen die het waren. Ik besloot Zelfvergeving toe te passen deels ook om te zien ‘waar het allemaal over ging’ en om mezelf niet toe te staan er alleen maar ideeën/geloven over te formuleren zonder het voor mezelf te testen.

Hoe?

De aanvankelijke ervaring in de toepassing van Zelfvergeving werd gevoed door spijt, schaamte en schuld toen ik me realiseerde wat we onszelf hebben toegestaan en aanvaard als hoe we bestaan in deze wereld, en hoe we – in zo’n bezetenheid – een wereld hebben gecreëerd van haat en afgescheidenheid. Waarbij ik zelf een +1 factor was die bijdroeg aan zulke depressie, onrust, terwijl ik rondliep met deze constante veroordelende kijk op de wereld die ik mezelf toegestaan had te zijn en te worden. Ik liep door mijn realiteit te zoeken naar ervaringen, mensen, drugs of wat anders wat mij de gelegenheid zou geven deze realiteit te ‘vatten’, me niet verloren te voelen en ogenschijnlijk een hogere status te verkrijgen om speciaal te zijn, om op z’n minst een of andere vorm van ‘waarheid’ te ‘kennen’ binnen deze realiteit die me het gevoel zou geven dat er een ‘zin’ was in dit bestaan – hoewel ik alleen maar kon blijven zien dat niets zinvol was.

Dit is zo’n beetje ‘normaal’ om door te maken wanneer we ons alle momenten herinneren die we hebben doorgebracht in onze kleine zeepbellen afgescheiden van de rest van de wereld. Zodoende had ik aanvankelijk haast om zo snel mogelijk ‘mijn naam/image te zuiveren’. Ik had de indruk dat het allemaal neer kwam op het uitschrijven van mijn zelfvergevingen in een ruk, en er dan voor altijd ‘helder in/verlost van’ te zijn. Nee, dat was alleen maar weer mijn ego die het allemaal zo snel als ik kon ‘aan de kant wilde schuiven’ om een zekere ‘innerlijke vrede’ te vinden en er klaar mee te zijn – het was gewoon een andere poging om de ervaring te hebben dat ‘alles in orde is’, zonder werkelijk te vatten hoe dit een proces was om een leven lang te leven.

Zelfvergeving kan ons alleen ondersteunen in het identificeren van de punten die we zelf moeten corrigeren, en zoals we weten, vraagt dit de daadwerkelijke fysieke integratie van dat waar ik beloof voor te staan, Zelf als het startpunt in alle opzichten = doen wat je zegt.

Door de ondersteuning op de forums en van Bernard, Sunette en alle andere deelnemers aan Desteni realiseerde ik me dat Desteni geen instant-oplossing was, dat het de reële toepassing in het leven vroeg, dat ik het echt moest wandelen, leven, met vallen en opstaan, vergissingen maken zo veel als nodig om te weten te komen welke weg NIET te nemen – ik realiseerde me dat het van me vroeg om dit werkelijk TE DOEN, dat dit geen gebed of magische toverstaf was waarmee ik eenvoudig mooie woorden kon reciteren en pretenderen dat daarmee alles in orde is – nee.

Ik moest ook constateren dat ik dit nooit had gedaan aangezien het geen voorgeprogrammeerd ding is om te doen. Ik realiseerde me dat het niet zou komen als een enkelvoudige makkelijke beslissing zoals wanneer  je tussen kleuren kiest, maar dat het een werkelijke zelfverbinding en zelfwil zou vergen om te bewijzen dat wat gedeeld werd met betrekking tot Zelfvergeving in Zelfoprechtheid en onszelf schrijven naar vrijheid, werkelijk ondersteunend waren. Tot op de dag van vandaag kan ik zeggen: ja dat is het, absoluut.

Van tijd tot tijd zou ik behoorlijk overweldigd zijn door alle punten die ik zou openen door zelfvergeving. Het was een proces waarin door schrijven en door het een vaststaand punt in mijn dagelijks leven te maken, het een gewoonte werd, een coole gewoonte om mezelf te leren kennen, te zien waar en hoe het nodig is zelfvergeving toe te passen, hoe zelfvergeving toe te passen voor de ervaringen van de dag. Ik bedoel, schrijven werd voor mij het meest plezierige onderdeel van de dag en tot op de dag van vandaag, als ik een dag niet zou schrijven zou het zijn doordat ik doodziek ben ofzo – en het is een hele coole gewoonte om een punt van zelfcommunicatie te ontwikkelen waarin we in staat zijn onszelf te gronden als zelfondersteuning en het met anderen te delen wanneer wemaar kunnen. Schrijven en woorden zijn de sleutel tot deze realiteit – en dit is een Destonian realisatie, gaandeweg bewijzen we het voor onszelf.

Al met al was Zelfvergeving aanvankelijk een proces van vallen opstaan, waarin ik letterlijk voor werkelijk alles wat ik opmerkte in mijn omgeving, in mijn gedachten, in de wereld Zelfvergeving begon toe te passen – het is echter cool want zo leerde ik onderscheiden wat gezond verstand is, wat Zelfoprechtheid is, wat de punten zijn die ik verder moet openen en hoe uiteindelijk het toepassen/leven van Zelfvergeving inhoudt het ‘feitelijke doen’/wandelen van al deze verklaringen.

Dit was eindelijk iets wat ik moest ‘maken dat het werkte’ = het was geen snelle oplossing of magische toverstaf zoals ik het aanvankelijk verlangd had te zijn – zo begon ik serieus ‘mijn schepper te ontmoeten’, want Zelfvergeving werd ‘de weg’ om te gaan zien wat voor de duivel op Aarde ik aan het denken was en waar ik doorheen ging de hele tijd in de vorm van het innerlijke gepraat wat ik ‘mijn beste vriend’ had durven noemen.

WANNEER?

Toen ik eenmaal Zelfoprechtheid begon te snappen, zag ik dat ik niet langer mezelf voor de gek kon houden met dezelfde oude ‘ik’ te spelen nu ik duidelijk de redenen, excuses en rechtvaardigingen uiteen had gezet die ik voor mezelf nodig had om op een bepaalde manier te zijn/worden – het eigenbelang, het narcisme, de arrogantie, het zelfopgeblazen ego, de obsessies, de zelfgecreëerde wanen lagen nu open op tafel, zichtbaar, ik kon mezelf niet meer voor de gek houden noch wilde ik doorgaan mezelf te misleiden. Ik kan nu openlijk verklaren dat ik door het toepassen en leven van Zelfvergeving gevonden heb wat Zelfrespect is, wat werkelijk het vestigen van Zelfvertrouwen is, gebaseerd op het eigen schrijven en de realisaties en ook de praktische-levende toepassing van zulke realisaties.

Op het moment dat ik zag dat zelfs nadat ik alle ideeën over mezelf achter me had gelaten, ik nog steeds ‘Hier’ was, begonnen de angsten te verdwijnen – en ik ging door met wandelen wat er ook gebeurde. Zelfvergeving werd ‘de manier van leven’ vanuit het gezichtspunt dat ik in staat was mezelf te corrigeren wanneer ik ‘het punt’ zag dat was gemist in een moment waarin – ja – een ademhaling was gemist.

Ademen door weerstanden heen om een punt omhoog-te-krijgen in Zelfvergeving, ademen door het aanvankelijke oordeel dat kan komen opzetten wanneer we voor onszelf een punt onder ogen brengen wat we onderdrukt hadden en niet naar gekeken hadden uit schaamte, gêne, schuld of angst – ademen door reacties is de manier als je dezelfde punten op ziet komen nadat zelfvergeving is toegepast op het punt, zoiets als mijn aanvankelijke oordeel jegens Zelfvergeving zelf.

Ik herinner me dat ik eens een notitieblok had gekocht speciaal alleen voor zelfvergevingen en op de dag dat ik de laatste pagina had volgeschreven voelde ik me er ‘zo cool’ over, ik was van plan het te bewaren voor het nageslacht lol – ik verloor het dezelfde dag op het busstation, ik realiseerde me dat zo’n proces niet iets is om te ‘koesteren’ en dat het niet ging om het creëren van een collectie van zelfvergevingen, maar dat het gaat om werkelijk door het proces wandelen van het te leven, de correctie leven die ik had gezien door mijn schrijven die ik moest stoppen, corrigeren, op een lijn brengen met wat het beste is voor allen. Uiteindelijk begreep ik dat ik stapels kon schrijven – en toch, als het niet toegepast was, dan was het absoluut nutteloos.

Ik zag ook hoe elk ‘goed gevoel’ wat ik kon krijgen uit het toepassen van Zelfvergeving, een in de geest opgewekte ervaring was en dat deze gestopt moest worden.

Toen ik specifieke ondersteuning kreeg door de ‘Tree of Life realiseerde ik me hoe ‘mijn verleden me nog steeds achtervolgde’ letterlijk en hoe ik een huidige ervaring creëerde van haasten of zelfs onrust in mijn ‘zo snel mogelijk van de klojo af willen komen en in vrede zijn’, zonder me werkelijk te realiseren dat ik eerst los moest laten dat ik mezelf wilde ‘trancenderen’ maar simpelweg de punten onder ogen moestzienvoor wat ze zijn, mezelf vergeven en het proces wandelen in de pas met de fysieke adem – van moment tot moment.

Deze ‘haast’ moest gestopt worden door me eerst te realiseren dat ik mezelf vrij moest maken van gedachten van schuld, spijt en schaamte die tevoorschijn waren gekomen tijdens het schrijven van mezelf naar vrijheid, ik wilde er ‘zo snel mogelijk van af’. Ik realiseerde me toen dat er ‘niets is om te ‘bereiken’, er is niets om ‘toe te komen’ of om te ‘worden’ – het gaat er om me te realiseren wie/wat ik werkelijk ben, dat ik Hier ben en dat ik me niet kan definiëren en beperken binnen een gemeende tijdsduur die ik voorschrijf om dit te doen. Dus, haasten is verbonden aan een zelfcompetitie door de tijd tegen mezelf, tegen de persoonlijkheid die ik geworden was. Dus, dit mezelf vergeven werd de steunpilaar om te wandelen in nederigheid, om me te realiseren dat er niets ‘te bereiken is’ of te verkrijgen, maar dat het een daadwerkelijk wandelende-levende zelfrealisatie is die bewezen zal worden door onze eigen deelname in ruimte en tijd in onze realiteit.

Dit hield ook in het stoppen van de verwachtingen of idealen van ‘wie ik zal worden als ik eenmaal Zelfvergeving heb toegepast’ – er zeker van zijn dat ik geen enkele vorm van zelfverheerlijking had hierin, geen enkele ego-vergroting als ‘meer’ zijn dan anderen of nu ‘klaar’ zijn met mezelf en het niet langer nodig hebben om door te gaan, dat zou inderdaad een volgende mindfuck (geestillusie) zijn om te ontkrachten – en ik herinner mezelf hieraan elke keer dat het nodig is. Het is een constante levende toepassing.

Levende Zelfvergeving

Ik had nooit geweten hoe gelaagd mijn persoonlijkheid was totdat ik begon met het toepassen van Zelfvergeving.

Het was schokkend om te beginnen te zien hoe ik in essentie vermeed om me te ‘mengen’ met de mensen om me heen, gebaseerd op dit idee /deze persoonlijkheid die ik van mezelf had. Ik begon me te realiseren hoe ik juist dat was geworden wat ik in anderen hevig had veroordeeld: ik was mijn eigen ergste nachtmerrie geworden zonder het zelfs maar te merken.  Hiermee bedoel ik een nogal pietluttig, elitair, veroordelend, arrogant wezen dat zich alleen bekommerde om ‘tijd doorbrengen’ met de mensen die ‘om me gaven’ zoals ik om hen gaf – geriefelijk dus – ik had geen enkele eerbiedigheid voor de rest, ik zorgde alleen voor mijn eigen luchtbel. Dus, toen ik zelfvergeving toe paste en begon te begrijpen dat dit proces er was om mezelf alles te laten zien wat ik was geworden, was het aanvankelijk iets waar ik me tegen verzette, puur omdat ik bang was om de werkelijkheid die ik was geworden onder ogen te zien, de echte ‘ware natuur’ van mezelf terwijl ik van mezelf had gedacht een aardige en verrukkelijke persoon te zijn. Dit was dan duidelijk nog vanuit het uitspelen van mijn kern-persoonlijkheid, in plaats van volledig onvoorwaardelijk te zijn in de toepassing.

Zie je, het coole van Zelfvergeving is dat we ons realiseren dat we hebben bestaan als patronen, patronen herhalen zich volgens hun ‘natuur/ontwerp’, we realiseren ons dat vanwege de mate waarin we als de geest hebben geleefd, we laag na laag onder ogen zullen zien van dezelfde patronen in allerlei verschillende aspecten van onze realiteit. Dus, we weten dat we niet in één keer klaar kunnen zijn hiermee – we zullen ons feitelijk verbinden met het fysieke als de adem, van moment tot moment, wandelend met het nodige geduld om onszelf te gaan stoppen en corrigeren. Dat is vertaald als eenvoudig in staat zijn om de geest te stoppen, alle onnodige herhalingen (time-loops) van steeds weer dezelfde ervaringen stoppen, totdat we ons realiseren dat we het eenvoudig nodig is dat we Stoppen, Zelf Vergeven en het loslaten. Klinkt simpel, ja, toch vraagt het een constante toepassing die wordt ‘wie we zijn’ elke keer dat we onszelf stoppen in de geest deel te nemen, in elk moment dat we niet deelnemen in dat wat aanlokkelijk en verleidelijk lijkt om in te gaan – dat moment dat we er ‘niet in gaan’ steunt ons in feite om onszelf te gronden in/als het fysiek, we bewijzen aan onszelf dat we dit werkelijk kunnen, dat het slechts één ademhaling per keer vraagt en voldoende zelfwil om het te doen.

Ik had zelfs nooit gedacht dat ik zou komen tot het graag doen van dit proces totdat ik het eenvoudig begon te leven. Ik besteedde uren aan het schrijven van zelfvergevingen want ik zag het als een effectieve manier om punten open te krijgen en mezelf haast uit te dagen om mijn angsten te transformeren van ‘oh nee nee ga daar niet in!’ binnenin mijn geest waarin ik mezelf zo ongeveer een innerlijke schop onder de kont moest geven om me ertoe te brengen het punt uit te schrijven. Gêne, schaamte, schuldgevoel, bergen van zelfoordeel, zelfhaat, een heleboel oordeel over andere mensen, de wereld – ik was overweldigd! Echter het was het meest bevrijdende punt als het er eenmaal uit was als een fysieke ontlasting van het rottende lijk wat ik nu aan mezelf had getoond; het was niet langer dit ‘dode gepraat’ wat rond gaat binnen in mijn hoofd, wat me provoceert om in bepaalde stemmingen of ervaringen te gaan waarin ik dan durfde te participeren en definiëren als ‘wie ik ben’. Deze ervaringen begonnen te verminderen, eenvoudig omdat ik mezelf niet voor de gek kon houden in zulke gedachten nadat ik ze uitgebreid had blootgelegd voor wat ze zijn. Toen de pot met maden eenmaal was geopend, was de pot leeg en ik vulde het op met aarde om iets te laten groeien wat eerder ondersteunend voor mezelf was om in gezond verstand te leven.

Het specifiek zijn wat inbegrepen is in het schrijven van Zelfvergevingen is een sleutel geweest van ondersteuning in het leren hoe de geest werkt als een perfect systeem van excuses en rechtvaardigingen om geen Zelfverantwoordelijkheid te nemen. Vandaar dat de enige manier om dit probleem te ‘tackelen’ is om een even specifiek en geperfectioneerd systeem van zelfcorrectie te wandelen, wat hetgeen is waarom Zelfvergeving zo’n specifieke manier is om onszelf te corrigeren. Elk woord in de basis formulering ‘ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben…’ is een absolute verklaring van Zelfverantwoordelijkheid nemen voor het opgeven van onze levens voor een door de geest- gedreven actie die gedaan was zonder in overweging te nemen wie we zijn als een en gelijk.

Door het proces heen van leren kennen hoe Zelfvergeving werkt, werd het deelnemen op het forum, het lezen van de posten van anderen een vitaal punt voor feedback. Ik was behoorlijk verbaasd hoe het mogelijk was om een enkele actie/gebeurtenis richting te geven bij gebruik van dezelfde middelen – zonder onderscheid – en hoe het mogelijk is in elke situatie gezond verstand te vestigen, door het feit dat elke actie is aangewend door een proces waarin een proces van beslissingen nemen is betrokken: te handelen of niet te handelen – dit is zelfgecreëerd en als zodanig, kan het gecorrigeerd worden.

Hoe kan het dat we dit gemist hadden door de tijd heen?

Geen Excuses: Leven kan niet Ontkend worden.

Ik zie Zelfvergeving als onszelf een tweede kans geven om te leven – om eindelijk onszelf te creëren als dat wat we zien als wat het beste is en zal zijn voor allen als een en gelijk. Dit klinkt ‘cool’ maar de woorden leven houdt in een levenslange toewijding, een toewijding aan onszelf waar we onszelf mee ondersteunen en die we delen met anderen. Het is een manier om ons vermogen uit te breiden om te zien/realiseren dat wie we werkelijk zijn gevangen was in onze eigen valstrikken in de geest en we zijn er klaar voor om ze allemaal neer te halen want we zijn zelf de scheppers geweest van dit alles.

Er is geen ‘mysterie’ in Zelfvergeving, het is geen zelf-god-gegeven recht, het gaat om het begrijpen dat we onszelf stoppen te bestaan in een enkel gedefinieerd punt of idee over onszelf dat beperkt/definieert wie we zijn, en het leven door het eerst verwijderen/los maken van onszelf van zo’n herinnering, idee, gedachte, geloof, beeld en opstaan in het accepteren en toestaan van onszelf om beperkt te blijven in zulke concepten van onszelf.

Het gaat over onszelf leren kennen, te leren hoewe functioneren en Zelfverantwoordelijkheid nemen ervoor, wat inhoudt te realiseren en te begrijpen dat er geen wonderen zullen plaatsvinden voor ons om te corrigeren wat we geaccepteerd en toegestaan hebben te bestaan in deze wereld. We hebben dit ene leven, één gelegenheidvoor ons om de scheppers te zijn van een realiteit als welke we willen bestaan van nu af aan, in gezond verstand, binnen het principe van wat het beste is voor allen als gelijken. Dit is het enkele vertrekpunt voor de creatie welke we gemist hebben door de tijd heen – het is alleen nu dat we de gelegenheid hebben om te staan als het levende voorbeeld van wat mogelijk is voor ons mensenwezens om te zijn en te worden wanneer we de verandering worden die we willen zien in deze wereld.

Veel plezier om dit te leven voor jezelf.

(Vertaald in samenwerking met Martijn de Graaf)

http://marlenvargasdelrazo.files.wordpress.com/2012/02/dsc06263.jpg

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Wat zou ik anders gedaan hebben? Praktische toepassing – Desteni

Open deur

Als ik terugzie in de verschillende relaties die ik gevormd heb, dan ben ik uit een aantal relaties gestapt, waarin ik had kunnen blijven; die zelfs veel potentie hadden om te ontwikkelen tot een stabiele, vreugdevolle agreement en samenwerking. Ik ben steeds op een punt weggegaan waarop ik weerstand ervoer, of juist een gevoel ‘miste’. Ik wist hierin niet hoe zelfverantwoordelijkheid te nemen, anders dan weggaan. Dit weggaan was mijn manier van verantwoordelijkheid nemen voor mezelf, als dat ik dacht dat ik niet ‘mocht’ blijven als ik een weerstand ervoer ergens naar een partner toe, of als ‘de gevoelens’ er niet (meer) waren. Nu ik langzaam leer zien dat dit de omgekeerde wereld betreft, zie ik steeds duidelijker hoe ik weggelopen ben op momenten waarin ik had kunnenblijven, om niet de situatie te veranderen, maar mezelf te veranderen binnen de situatie, en hierin de ‘relatie’ te veranderen, door zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn ervaringen als gevoelens en emoties, o.a weerstand. Al deze ervaringen gaan helemaal niet over de ander, maar over mezelf, en dus is er helemaal geen aanleiding om weg te gaan, maar juist om te blijven, zodat ik mezelf kan zien in de ervaring van weerstand. Alleen als ik mezelf toesta mezelf te zien in deze ervaring, ben ik in staat mezelf te vergeven en veranderen, en zo zal de ervaring naar de partner verdwijnen/veranderen. In en als deze benadering, is de relatie geen relatie, maar een agreement, een overeenkomst/overeenstemming tussen twee mensen die beslissen samen te wandelen in en als de praktische toepassing van zelfverantwoordelijkheid.

Hoe neem ik zelfverantwoordelijkheid in samenwerking met een andere persoon in een overeenkomst als nieuwe relatievorm?

Door hetgeen ik denk, geloof en ervaar als gevoelens en emoties, niet op de ander te projecteren, maar terug naar zelf te halen, te onderzoeken op oorzaak, triggerpunt (als hetgeen deze ervaring uitlokt), aard en verloop van de gedachte en/of ervaring, door middel van schrijven, en hierin het toepassen van zelfvergeving om mezelf te bevrijden van deze patronen in de geest zodat en waarna ik mezelf kan veranderen in de fysieke realiteit. Dit klinkt in theorie eenvoudig, maar in de praktijk komen de ervaringen zo automatisch en levensecht omhoog, dat ik denk en geloof dat dit ook echt is zoals ik het ervaar. In schrijven leer ik om mezelf in en als gewaarzijn te trainen, en zo te zien welke patronen ik in de geest gemanifesteerd heb en deze dus ook zo ‘uitleef’, denkende en gelovende ‘dit ben ik’.

Als iemand niet schrijft en niet bereid is tot schrijven, is iemand niet bereid zichzelf onder ogen te zien als wie hij/zij is geworden, bestaande in en als de geest. Als niet beiden hiertoe bereid zijn, is een agreement erg lastig, aangezien er niet zelfeerlijk gekeken wordt naar ‘wie ben ik’. En dus zal er geprojecteerd worden. Er zal sowieso geprojecteerd worden, maar dit kan worden ingezien en teruggehaald naar zelf, zodat het kan worden onderzocht, uitgeschreven, zelfvergeven en uiteindelijk gecorrigeerd in en als zelf, en zo in fysieke realiteit.

Dus, als ik weerstand ervaar, laten we zeggen, op een moment dat de ander mij benadert om bijvoorbeeld seks te hebben, en ik trek me automatisch terug en voel iets van ‘afkeer’, dan betekent dit dat ik me ergens afscheid van hetgeen ik zie in de ander, als iets wat ik onderdrukt heb in mezelf waarvan ik me afkeer. Ik heb dit niet onderzocht in mezelf, ik heb het onderdrukt en me ervan afgescheiden, vervolgens zie ik het terug in een benadering van de ander, dit triggert, ‘raakt’ deze afscheiding in mezelf, welke ik vervolgens projecteer op de ander in en als een ‘ervaring van afkeer’ naar de ander toe, welke resulteert in een fysiek terugtrekken, afwenden, afkeren van de ander.

Zo ben ik dus letterlijk fysiek weggegaan, en hoefde ik mezelf niet onder ogen te zien in deze ervaring van afkeer, waarin ik dus geloofde dat ik ‘afkeer’ ervoer van die ander, en ik dus geloofde dat ‘ik niet mocht blijven als ik afkeer ervoer van een ander’. dat vond ik oneerlijk.

Deze benadering is niet zelfeerlijk, niet zelfoprecht, want ik heb het niet terug gehaald naar zelf. Als ik werkelijk zelfoprecht de afscheiding gestopt heb in mezelf, kan en zal ik geen afkeer van een ander ervaren, dan is het stil in mij en sta ik gelijk, en ben ik in staat om gelijk te bewegen als mezelf, in samenwerking met een ander, en als er dan een beweging in mij ontstaat, onderzoek ik dit in mezelf. Dit is zelf-intimiteit, het onderzoeken van en als mezelf als wie ik ben (geworden) in de geest, in schrijven, en hierin het zelfvergeven en zelfcorrigeren van mezelf waarin ik langzaamaan, adem voor adem, schrijven voor schrijven, opsta als een menselijk wezen welke leeft en dus spreekt en handelt als wat het beste is voor iedereen, al het leven, voor mezelf als voor de partner. Geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dat is nogal een proces. Relaties ondersteunen hierin, aangezien de meeste relationele ervaringen in de basis zijn opgedaan in de relaties in huis tijdens het opgroeien, welke patronen omhoog gehaald worden door een partner. En dus ingezien kunnen worden, zodat ermee gewerkt kan worden.

Ik heb wel steeds in zelf gezien tijdens en na een relatie, en wist dat er een patronen waren welke ik in stand hield. Echter ik heb mezelf niet toegestaan te blijven en de patronen werkelijk fysiek door te wandelen. Ik had het gereedschap niet hiertoe. Ik zeg niet dat iedererelatiedie ik gehad heb, hiertoe geschikt was. Zeker niet, hierin had ik tevens een heleboel relaties helemaal niet hoeven starten zelfs. Echter een paar relaties waren heel passend, alleen was ikzelf niet in staat tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid, en dus kon ik niet instappen in een overeenkomst tot samenleven met een mannelijk wezen.

*

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb fysiek weg te gaan, uit een relatie te stappen zodra ik een ervaring van afkeer had, zogenaamd van de ander, maar in werkelijkheid een afkeer als afscheiding in en van mezelf, welke ik op deze manier niet werkelijk fysiek heb doorgewandeld, maar in plaats hiervan me heb teruggetrokken in en als de geest in een fysiek weggaan.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf terug te trekken in de geest, weg van de zichtbaarheid van de patronen in het fysiek, in plaats van de patronen in en als het fysiek door te wandelen en zo mezelf te vergeven en veranderen hierin, waarin in dit weggaan van de zichtbaarheid van de patronen in mij, de patronen natuurlijk niet ‘weg’ zijn, en dus manifesteer ik ze in mijn eigen fysiek, ik zet ze, ongezien, onbegrepen, ongerealiseerd, vast in mijn fysiek als een fysieke klacht, fysieke pijn en ongemak, waarin deze opeenstapelt bovenop de blauwdruk die hierin in mij aanwezig is en zo accumuleert, opbouwt, waarin vervolgens deze fysieke pijn en ongemak op zichzelf een rol gaan spelen, op gaan spelen en als ‘weerstand’ gaan fungeren op het moment dat ik opnieuw een relatie nader of instap, en dus feitelijk fungeren als sabotagemiddel om ooit nog mezelf te zien in en als praktische toepassing binnen een relatie.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zo te ontzien dat ik het ongeziene opsla in mijn fysiek bovenop de aanwezige blauwdruk, en toesta mezelf te saboteren met de ongeziene, opgeslagen patronen binnenin mijzelf, fysiek gemanifesteerd en samengesmolten, in plaats van het ongeziene onder ogen te zien en hierin mezelf te onderzoeken en bevrijden van de blauwdruk als beknellende relaties in en als de geest bewustzijn structuren welke zich gemanifesteerd hebben vanaf de geboorte.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb deze opslag te hebben versterkt door weg te gaan uit meerdere relaties en zo het patroon in meerdere lagen te manifesteren binnenin mij, in het fysiek en in de geest.

Als ik mezelf zie participeren in en als de gedachte dat ik geen relatie kan hebben, dat het me toch niet gaat lukken, met name op het moment dat ik de fysieke pijn en ongemak ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf saboteer met ongeziene, onbegrepen, ongerealiseerde patronen in en als de geest, opgeslagen in en samengesmolten met het fysiek, welke opspelen op een moment dat ik een stap in de richting zet tot onderzoeken van eventuele mogelijkheden tot het vinden van een wandelen in een agreement, waarin ik bij voorbaat al neig te stoppen met onderzoeken van mogelijkheden, niet een te beginnen, en dus blijf zitten in een niets doen. Ik stel mezelf ten doel, mezelf en mijn fysiek te ondersteunen, adem voor adem, in het moment, in wat zich aandient, en hier op deze manier doorheen te wandelen zonder projecties in de toekomst of koppelingen te maken met een gedachte over een agreement, en zo te wandelen in en als agreement met mezelf, onafhankelijk van of er wel of geen partner is en tegelijkertijd mezelf toestaand diverse mogelijkheden te onderzoeken.

Wordt vervolgd

Dag 395 – Reis van ziel naar Leven

Wat zijn gedachten, gevoelens en emoties en hoe beheersen we onszelf hierin? Onderzoek het voor jezelf: Desteni I Process-Lite

Start closing the backdoor:

Agreements – Redefining Relationships

———————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
http://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Wie ben ik en wie is Desteni?

Mijn naam is Ingrid Schaefer. Ik ben geboren in Nederland op 16 februari 1973 – en nu dus 40 jaar. Ik heb na het volgen van de middelbare school en 2 jaar kunstacademie – richting fotografie gekozen voor de opleiding aan de Academie voor Natuurgeneeskunde in (destijds) Hilversum, waar ik in het jaar 2000 ben afgestudeerd. Ik werk in de Vitaminstore, een winkelketen in Nederland en ook uitbreidend naar buiten, waarin ik advies geef en producten verkoop op het gebied van voedingssupplementen (vitamines, mineralen, kruiden), natuurlijke lichaamsverzorging en sport.

Sinds september 2011 participeer ik in de groep Desteni en ben ik gestart met de opleiding SRA-1, welke valt onder de Desteni-Pro cursus. Op het moment ben ik bezig met het 2e jaar, SRA-2, en werkzaam als buddy in de Dip-Lite en Dip-Pro cursus ter ondersteuning van elkaar in het proces van zelfverandering.

In oktober 2012 ben ik een maand op de Desteni-farm geweest in Zuid-Afrika, waar ik met de groep die daar woont heb samengeleefd. Op de farm wonen en werken rond de 15 mensen die zich dagelijks inzetten voor en als het proces van wereldverandering en zelfverandering, welke gestart is door Bernard Poolman, Sunette en Esteni.

Wie en wat is Desteni?

Desteni is een naam van een groep mensen, verspreid over de wereld en gestart in Zuid-Afrika, die samenwerken – voornamelijk online, afhankelijk van woonplaats – om verandering in de ongelijkheid in de wereld tot stand te brengen. Wat een ieder zich hierin realiseert, is dat wereldverandering alleen mogelijk is als we onszelf veranderen, aangezien wij de wereld tot stand, of liever gezegd, ten val hebben gebracht. Als we als mens niet opstaan en onszelf veranderen tot een menselijk wezen dat te vertrouwen is, dan hoe is het mogelijk om de wereld te veranderen tot een plek waarin ieder mens – en hieruit volgend ieder dier, iedere plant en al het leven wat aanwezig is op Aarde – recht heeft op een veilig en ondersteund leven, waarin we geven zoals we zouden willen ontvangen. En hoe kunnen we geven zoals we zouden willen ontvangen als we bezig zijn met het uitstippelen en uitvoeren van een overlevingsstrategie om voldoende geld bij elkaar te krijgen om te eten en om een dak boven ons hoofd te hebben, krijgen of behouden.

Langzaam aan wordt steeds meer duidelijk dat de wereld geen prettige en eenvoudige plek is om te verblijven, en dat wij als mens geen prettig en eenvoudig wezen zijn om mee samen te leven. Hier moet dus iets veranderen, voordat het te laat is en we met z’n allen de aarde tot een onleefbare plek hebben gemaakt, iets wat het voor vele wezens al is.

Desteni biedt praktische oplossingen die veelvuldig en door iedere deelnemer onderzocht en bevestigd zijn door toepassing van de oplossingen in het eigen proces in het eigen leven, gewoon op de plek waar een ieder op het moment woont.

Alle persoonlijke processen en veranderingen zijn te volgen in de blogs in de Reis naar Leven, waarin we 2555 dagen schrijven ter zelfonderzoek en zelfbevrijding van de structuren van de geest waarin we verstrikt zijn geraakt en welke vernietigend werken op het fysieke leven, van onszelf en van al het leven op de gehele aarde.

Het gereedschap, de tools, zijn eenvoudig en effectief, en bestaan uit zelfoprechtheid ten aanzien van wie we zijn, welke zichtbaar wordt in het uitschrijven van de structuren van de geest, en hierop toegepast zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin we onszelf vergeven wie we zijn, en onszelf zo vrijmaken zodat we onszelf daadwerkelijk veranderen in het fysieke leven. Het fysiek is het referentiepunt, de adem is een tool om onszelf hier aanwezig te houden en niet weg te dwalen in al deze structuren in de geest.

De tools zijn eenvoudig; het proces zelf is een ander verhaal en duurt minimaal 7 jaar, 2555 dagen van schrijven, aangezien we vele weerstanden hebben opgebouwd in onszelf in ons bestaan in eigenbelang/zelfzucht, en de geest en hierin het ego zal deze positie in eigenbelang niet zomaar opgeven, zo ondervind ik dagelijks. Ook dit geeft aan waardoor het zo erbarmelijk gesteld is in de wereld en we maar door en door gaan zonder een keer op te staan en de vernietiging in onszelf en in de wereld een halt toe te roepen.

Tevens werkt Desteni aan een oplossing voor wereldverandering, waarin de mensenrechten herzien zijn in een document, en waarin er een fatsoenlijk bestaan dient te worden geboden aan ieder wezen. Aangezien we beheerd worden door geld, zal de verandering zich voltrekken via geld, te beginnen bij een Gegarandeerd Basisinkomen voor ieder mens vanaf de geboorte tot aan de dood op aarde.

In dit blog zal ik de veranderingen beschrijven die ik zelf wandel in het proces als Getuige van Zelfverandering met toepassing van de tools die gedeeld worden door de mensen in de groep onder de naam Desteni, waaraan ik vanaf nu kort refereer als Desteni. Het gaat veelal om hele kleine veranderingen, zeker in het begin, welke zich steeds meer en meer uitbreiden. Mijn proces van het uitschrijven, zichtbaar maken en vrijmaken van de structuren in de geest als Reis naar Leven in 2555 dagen is te volgen in het blog ‘Reis van Ziel naar Leven‘, waar ik ook deze blogs zal plaatsen als dag van schrijven.

Wandel mee en zie voor en in jezelf wat er werkelijk gezegd wordt door Desteni, door deelnemers van Desteni als mensen die wandelen als getuige van zelfverandering. Onderzoek de hoeveelheid informatie die beschikbaar is en zie wie je zelf bent hierin, wat je eigen reacties zijn en waarom – waar ben je bang voor om te verliezen.

Stel jezelf de vraag hierin: Hoe kan een groep die wandelt als getuige van zelfverandering en samenwerkt aan en voor een oplossing voor wereldverandering, als een wereld waar een ieder een rechtvaardig bestaan heeft met gedegen voedsel, water, onderdak, educatie en gezondheidszorg, afgedaan worden door een lezer als een scam, een leugen? Wie is hier de leugenaar? Heeft de lezer werkelijk gelezen en onderzocht in zichzelf wat er staat? Of reageert de lezer in eigenbelang, in angst voor verlies van persoonlijk bezit?

En wat zegt dit over wie wij zijn en zijn geworden als mens, als we niet meer kunnen herkennen wat het beste is voor al het leven, en waarin we vergeten dat ‘al het leven’ in gelijke mate inhoudt ‘inclusief onszelf’? Betekent dit dat we niet weten wat ‘leven in gelijkheid’ is, dat we niet fysiek aanwezig zijn en eigenlijk nooit geweten hebben wat Fysiek Leven is en niet kunnen bevatten wat Gelijkheid werkelijk inhoudt en betekent, laat staan leven in en als dit principe?

Een zorgwekkende situatie, zichtbaar in de zorgwekkende toestand waarin het leven op aarde verkeert.